vun Torsten Schwanke
1
An den oosterdichen Dag,
Maria Magdalena güng
na dat Graff.
Wat funn se bi dat Graff dor stahn?
En Engel vull vun Glanz un Sötheid an.
De Engel grööt se in de Treet:
„Den du sökst, du säälig Deern,
is nich mehr hier, wees nich mehr bange,
he leevt un is opstahn vun de Doden.“
De Engel grööt se in de Tied,
den du sökst, du säälig Wief:
He is opstahn ut de Dodennott,
den du salven wulltst na Gades Bott.
„Maria!“, röppt he ehr herna,
ehr Heiland weer op eenmal da.
Se sopt ehr Ogen na em hen:
He sehm meist as en Gärtner ut.
2
Maria stund in grote Noot,
as se ehr leev Kind segh staven.
Een Sweert sneed ehr dör de Seel.
Dat laat di, Sünner, leed wesen!
Hoolp uns dorbi, leever deere Gott,
dat bidd we di dör dienen Dood.
Jesus reep in't Himmelriek
all sien Engels togliek.
He sprak to ehr ganz trurig:
"De Christenheit will mi weglopen.
Dorüm will ik de Welt vergahn laten,
dat weet seker un ahn Twiefel!"
Dorför behoot uns, deere Gott,
dat bidd we di dör dienen Dood.
Maria beed ehr Söhn, den söten:
"Leev Kind, laat se ehr Sünn böten!
Ik will dorför sorgen, dat se sik
bekehren mööt. Dat bidd ik di,
veel leev Kind, dat wehr mi!"
Dat bidd we Sünners ok all togliek.
Welk Froo oder Mann ehr Eh nu breekt,
dat will Gott sülven an ehr rächen.
Swevel, Pek un ok de Gall
gütt de Düvel in se rin:
Förwahr, se sünd de Düvel sien Boden!
Dorför behoot uns, deere Gott,
dat bidd we di dör dienen Dood.
Ji Mörders, ji Stratenrövers,
för Juch is disse Reed en beten to swoor!
Ji wullt Juch över nüms erbarmen,
dorüm müsst ji in de Hölle fohren!
Dorför behoot uns, deere Gott,
dat bidd we di dör dienen Dood.
3
Ave Maria, Ros’ ahn Doorn,
vun Ewigkeit utseen,
denk an dien Kind, dat Du hest boorn,
laat mi nich sündig gahn.
Ave Maria, reine Magd,
Di sülven süh mien Noot,
hoolp mi, redd ut de Sünwennacht,
mien arm Hart bangt sik doot.
Ave Maria, dörch Jesu Dood,
Du seegst sien Bloot sik ruten,
hoolp mi, dat ik eet dat Levensbroot
in mien lesten Stünnen.
Ave Maria, senn herdaal
den Engel wunnerbor,
de mi, wenn ik vunt hinnen fahr,
vör’n bösen Feand bewohrt.
4
Josef, leevster Josef mien,
help mi wegen dat Kindelein,
Gott de ward dien Belahner sien
Im Himmelriek,
Der Jumfer Söhn
Maria.
Geern, du leeve Maria mien,
help ik wegen dat Kindelein,
Gott de ward mien Belahner sien
Im Himmelriek,
Der Jumfer Söhn
Maria.
Frei di nu, o Christenheit,
de himmelsche König steiht bereit,
hett de Minschheit an sik nahmen kluut,
de uns utsucht,
de reine Magd
Maria.
Söte Jesus, utercarn,
du weetst wuhl, dat wi weern verlarn:
still uns diens Vaders Torn!
Di hett baren
de reine Magd
Maria.
5
Een hillig Licht un een hillig Nacht
un een salig mackt nee’e Jahr!
Een reine Maget een Kind gebar,
as uns de Schrift seggt apenbar:
De de oole Werlt een Vader is,
nu hölp uns de sülve Christ
In Seculorum seculis.
Nu is boren unse Troost,
de uns alle hefft verloost,
van een’r Maget inniglich,
dat is God van Himmelriek.
De de oole Werlt een Vader is,
nu hölp uns de sülve Christ
In Seculorum seculis.
Wir weern alle t’sam’ verloren,
weer He nich van de Maget boren.
De de oole Werlt een Vader is,
nu hölp uns de sülve Christ
In Seculorum seculis.
Gott Vader, Söhn, Hillig Geist,
wieldat du aller Harten wunnerst,
vör di keen Dink kann sien verholen,
Lief un Seel sünd di befohlen.
De de oole Werlt een Vader is,
nu hölp uns de sülve Christ
In Seculorum seculis.
Maria segen mi, ik hüt opsta,
wo ik ried, wo ik gahn,
jo bidd ik, se mi bewar
un bring mi an de Engel ehr Schar.
De de oole Werlt een Vader is,
nu hölp uns de sülve Christ
In Seculorum seculis.
6
Dor kummt en Schipp, deep laaden,
recht bit an sienen höchsten Boord,
et bringt uns den Söhn vun’n Vader,
dat ewig wohre Woort.
Op ene stille Woge
kummt uns dat Schippken in,
et bringt uns rieke Gaven,
de weeraff Königin.
Maria, du edle Rose,
vun alle Seeligkeit en Twieg,
du schöne Tieldose,
maak uns vun Sünnen frie.
Dat Schippken, dat geiht stille
un bringt uns rieken Last,
dat Segel is de Leevde,
de Hillige Geist de Mast.
7
Ave Maria, di lowt Musika,
di ward nu sungen Halleluja.
Ave Maria, Gnaad-Bringersche du,
Ave Maria, eddele Himmelskönigin nu.
Prist un lowt den Herrn Zebaoth,
bringt joonen Dank den mächtigen, goden Gott.
Maria söcht he ut, de Jumfer rein,
Heilands Moder lowt de Engels ganz alleen.
8
Dich, Modergadd, dor roopt wi an
Bedd för uns, Maria!
Låt uns in Ängsten nich vorlahn,
Mahn Jesus, dien Söhn, de Noot döran,
de he för de Minschen wull begahn.
Bedd för uns, Maria!
Dat wi vullkamen warrn förwahr,
bedd för uns, Maria!
Liev, Ehr un Goot up Eerd bewar,
dat wi in de Tieder vull goode Jahr,
dor sünd mit de Engels in de Schaar.
Bedd för uns, Maria!
Du bist de Born, de nienich dörgt,
bedd för uns, Maria!
Dat uns de Heilge Geist erleucht’t,
to wohre Reu un Bicht, de döugt.
Jesus, dien Söhn, di nix verseggt.
Bedd för uns, Maria!
9
Dar flog en lüttket Wooldvagelken
ut Himmelstron un Pracht,
dat flog to een Jumfer in,
en Maagd vull Ehr un Macht.
Mit em is dor ok flögen
en smucken Jüngling marn,
he sprok: „Weert nich bedrogen,
zorte Jumfer, hört mien Warn!“
He dör de Jumfer gröten
mit Sachtheit un mit Sinn.
He sprok: „Ave, du Söte,
de Himmelsdoor treckt hin!
Du wirst se apenmaken,
dor freit sik Arm un Riek,
de Welt de deep in Sünnen seet:
man finnt nich diensgeliek!
Ave, gratia plena,
vull Gnaad is dasken Schrien!
Du schast den Torm versöhnen,
un boren en Kindelien.“
„Schall ick en Wief ween, Söhn dragen?“,
de edle Jumfer sprok.
„Nee, Jumfer bliffst in d’ Dagen,
vör- un achternah ok!“
Dominus, Gott de Heere,
will bi di wahnen sacht.
De Welt freit sik so sehre,
du Gadesmoder vull Pracht!
Du bist hoch un sähnt dor baven
vör all de Wiewer hüt,
beed to dien deepen Söhne,
dat sien Gnaad bi uns verblifft!
Dor sprok de Jumfer reine
ut herzensteepe Gier:
„Gehorsam will ick ween alleen,
sien Will’ geschöh an mir!
Wat he van mi begehrte,
Gott, mien Schöpper marn,
dat schall em ween gewährte,
sien Deenern will ick warrn.“
„So will ick över de Straten!“,
sprok sik de Jüngling fien.
„Den Geist will ick di laten,
du reine Jumfer mien!“
Se sett sik to em dallen
un sloot em in ehr Schoot,
de Feddern em to snieden:
ehr Freid de weer so groot.
He sprok: „An disse Liene
dor will ick singen nu.
Mi leevt de Kaiserinne
in alle Dingen to.“
He sung mit söven Tungen
en wunnerboren Kranz,
dat marken Oold un Jungen:
wer’t lehrt, sien Freid warrt ganz.
Dor klung ut sienen Munne
göttlich Demoot so rein,
dat dör de Engel künnen
Maria, de Maagd alleen.
Göttlich Vernunft klung liese,
de weert uns nienich to väl,
Vörsichtigkeit so wiese
schall lehren de christlich Seel.
Gades Wisheit dör erklingen,
dat weer de veerte Stimm.
Wat dör de fefte bringen?
Göttlich Kunst vernimm!
Göttlich Raat de höllt tohopen
dor bi de reene Maagd,
se maakt de Sünner open,
en Troost, de Christen klaagt.
De sövte Concordanz, dat is
de göttlich Frees vör Gott,
de dor de Geist deit planten,
Maria höört dat Woort.
Se lehrt mit hogen Raten
den lofsam, schönen Sang.
Wer disse Gaav deit missen,
de geiht en Narrengang.
Wat wi an Sünd hie maken,
dat schalln wi bichten schoon,
wi Footgänger mutt’n gahn,
dor is keen Twiefel an.
Darum dink na van Herzen,
do dien Boot mit Fliet,
dat is en harden Smerte,
wer sik van Gott afschiedt.
Maria, edle Jumfer schoon,
schenk di düt Leedken fien,
ick beed di, laat nich weken
uns Sünners ut de Lien!
Willt bi dien Kind dat dringen,
behööd uns vör de Pien,
dat wi nich ewig starven,
un bi di in’n Himmel sijn!
10
Vör’t Eerst so wullt wi laven
Maria, de reine Magd,
se is so hooch dor baven,
keen Beed se uns versaggt.
Markt op, ji Riedersknaben,
wenn wi in Sorgen draven
un sünst keen Vörbed heven,
so hölp uns de so tarth*,
de Goddes Moder warth.
Sankt Jörg, du eddel Ridder,
Rottmester schallst du sien,
bescheer uns goot Gewidder,
laat uns dien Help verschien’n.
Dat wi nich gans versagen,
wo wi in’t Feld umjagen,
dat Goot tosamentragen.
Redd uns, de armen Knecht’,
vör all dat strenge Recht!
Kooplüüd sünd eddel worren,
dat markt man elken Dag,
so kummt de Riedersorden
un makt se bange lagh.
Man schall se ut her klauben
ut ehr vörnehmen Schawen,
mit Brennen un mit Rauben,
de sülvigen Kooplüüd goot –
dat schafft ehr Övermoot!
Hölp, Gott, dat wi dwingen,
der Buurn ehrn Övermoot,
de uns um’t Leven bringen,
faken manch Rieder goot.
Ehrn Hochmoot schall man breken,
se ünner de Mähren steken,
manch goden Gesellen wreken.
Bringt uns groot Ungemack –
so singt de Schenkenbach!
11
Een Jäger wull wall jagen
hoog in den Hevensthroon.
Wat dröppt he op de Heiden?
Maria, de Jumfer schoon.
De Jäger, den ik meene,
de is uns wietbekannt.
He jaget mit een Engel,
Gabriel warrt he nöhmt.
De Jäger blies een Hörnken,
dat lüd so wunnerbor:
„Wees griedet, du Maria,
vull Gnaad bist du, dat’s wohr.“
„Wees griedet, du Maria,
du edle Jumfer fien.
Dien Lief de schall nu bären
een lüttjet Kinefien.“
„Dien Lief de schall nu bären
een Kind ahn Mannslüüd-Hülp,
dat Heven un ok Eerdriek
eenmal regeeren schall.“
Maria, de so reine,
foll nedder op ehr Knee,
se beed to Gott in’n Heven:
„Dien Will, de schall geschehn.“
„Dien Will, de schall nu kamen,
ahn Qual un ahn groot Smaart.“
Do nehm se Jesum Christum
in ehr jumferlichet Hart.
12
Dat floog een Vügelken lies
to een Jumfer rein,
in een Engel sein Wies'
wohl in ehr Kluse-lien:
Grüß di Gott, du utwählte Maid!
Du bist so wunnerbor töört,
segnet is dien Liev.
12
Een Rose is entsproten
Ut ein Wuttel torth un fien,
As uns de Olen sungen,
Scholl dat ut Jesse sien.
Un hett ein Blömken bracht
Midden in’n kollen Winter,
Wohl to de halven Nacht.
Dat Rösken, dat ick meine,
Wovun Jesajas seggt,
Is Maria, de reine,
De uns dat Blömken leggt.
Ut Goddes ewgen Raat
Hett se ein Kind boren,
As reine Maagd in de Daat.
Wi bidden di vun Harten,
Du edle Königin,
Dörch dienen Söhn sien Smarten,
Wenn wi mal fahrt dorhin,
Rut ut düt Jammertal:
Du wist uns wohl beglei’n
Bet an der Engel Saal!
So singt wi alle Amen,
Dat heet: Nu warr dat wohr,
Wat wi begahrt tosaamen,
O Jesu, help uns dor
In dienes Vaders Riek!
Dorin wullt wi di loven,
O Gott, uns dat verlihk!
13
Maria dör en Doornwald güng,
Kyrieleison!
Maria dör en Doornwald güng,
De harr inseven Johr keen Loof mehr dragen!
Jesus un Maria.
Wat drog Maria ünner ehr Hart vör Sorgen?
Kyrieleison!
Een lüttjet Kind, as an den Morgen,
Dat drog Maria ünner ehr Hart vör Sorgen!
Jesus un Maria.
Do hebbt de Doornen Rosen dragen,
Kyrieleison!
As dat lütt Kind dör’n Wald ward dragen,
Do hebbt de Doornen Rosen dragen!
Jesus un Maria.
14
En wittes Düvken floog herünner,
van't Himmelriek so wunnerbar,
In Engelstracht un luter Glanz,
to een Jungfroo, rein un klar:
„Wees heet vull Segen, smucke Maagd!
Dien Seel is hoog in Ehr utwählt,
dien Lief is seegnt, so as Gott dat behaagt.“
Kyrie eleison.
Dor floog en wittes Düvken dal
van't Himmelszelt in Glanz un Pracht,
In Engelstracht so rein un smuck
to een Jungfroo in de Nacht:
„Gegrööt sülvst du, du torte Maagd!
Dien Seel is hoog un wunnerbar,
geseegnt dien Lief, as Gott dat seggt.“
Kyrie eleison.
15
Gegrööt’ bist du, o Königin,
de Herr is mit di hier!
Du schast en lüttjet Kindeken krigen,
dat schast du glöven mi.
Se anter em, den Engel vör Gott:
„Ik hebb mien Keuschheit verspraken
dem allmächbigen Gott.“
Kyrie eleison.
„Hest du dien Keuschheit verspraken
dem allmächbigen Gott,
so ward he to di kamen
wool dör dat göttlich Woort.
He kummt to di ganz ahn List un Bedrug,
en Jumfer schast du blieven,
för jümmer un ewig noog.“
Kyrie eleison.
„Dat scheh na dinnen Willen
un na den Willen vun Gott,
ik geev mi dorhen in’t Stille,
wiel ik nu weegen schall.“
Se sloot ehr Hartenfensken wiet op,
un to dersülvigen Stünn
tock de Hillig Geest dorop.
Dor wähnten se nu bienanner,
Maria un Jesus Christ,
vun Stünn an bit to den Morgen,
woneem de Wiehnacht is.
De wohre Goddessöhn de Minschheit an sik nahm,
dorüm seggt wi armen Sünners
Ihm ewig Loof un Dank.
Dor woor he uns boren,
de wohre Goddessöhn,
de uns to’n Troost is worren,
den Sünners groot un kleen.
Ach Gott, worüm dör he dat bloot?
He wull dat wedderbringen,
wat Adam un Eva verloor.
De Eva harr verbraken
un Adam dat Gebott:
Maria hett Gnaad funnen,
hett Heel uns bracht vun Gott.
Wool dör de Frucht vun ehren Lief,
Herrn Jesum Christ, den Herren,
dat Heel is uns openboort,
de Heven is open dorför.
De Heven woor opslaten
dör Goddes Slötel kloor,
Maria is de Gaarn,
woneem de Slötel wuss un woor;
de Hillig Geest den Gaarn besait hett:
Ganz schöön is he verzeert
mit göttlich Majestät.
Nu hett dat Leed en Ennen
wool hier to disse Stünn,
so wüllt wi Gott nu beden
vun Harten ut den Grunn:
Dat he uns allen gnaadig mag sien
un wull uns ok behöden
vör de heete Höllenpien.
Kyrie eleison.
16
Glanzen un prächtig, herrlich un mächtig
schön as de Morgen, vull Majestät.
Hell as de Sünn,
vull Glück un vull Wünn,
kiekt, wo Maria vundaag vör uns steiht!
Stürmt dat un wait dat, loop hen un spood di,
hen to de Moder un to ehrn Söhn.
Binnig un beed nu, dat se di redden deiht,
wenn di Gefohren vun överall drohn.
Du, ohn Verfehlen, Lücht vör de Seelen,
ick folg di dör't Düstern in dreegende Nacht.
Hen to de Freiden kannst du uns heren,
de uns dien Jesus do harrlichkeit bracht.
17
Ave Maria, gratia plena!
So grööt de Engel de Jumfer Maria,
as se deep in ehr Gebeed dor seet.
„Maria, du schast een Söhn empfangen,
na den hett Heven un Eerd Verlangen,
dat du de Moder vun’n Herrn schast ween.“
„O Engel, wo schall mi dat geschehn?
Ick hebb noch nie keen Mann ansehn
in disse wiede, breede Welt.“
„De Hillige Geest schall över di kamen,
as de Dau, de sacht fallt op de Blomen,
so will Gott sülven boren ween.“
Maria, se hüür de Bootschap gern:
„Süh,“ sprak se, „ick bün de Magd vun’n Herrn,
na diene Wöör schall mi geschehn!“
De Engels fullen op de Knee,
se sungen luud un freiden s’ s’eh:
„Sancte! Sancte!“ klung dat Schallen,
de Lofsang mit Maria tosamen.
De Engels flögen höger un höger:
„Weest uns willkommen, ji Heven-Chöre!
Hett di Maria goot empfangen?“
„Maria hett uns goot opnahmen,
na ehr deit Eerd un Heven verlangen,
se is de Bruut, de Gott sülvst wählt.“
„Maria, du fährst vör Freid nu op,
du steihst in Godes gnädig Lob,
en Moder vun’n Allerhöchsten to ween.
Maria, nu bidd vör uns bi Gott,
dat He uns hölpt ut alle Noot,
dat wi mal na de Hevenhütten kamen,
un dor mit di in Freuden wahnen.
De Herr warrt uns dat nich versagen,
He hüürt uns Weinen un uns Klagen,
un föhrt uns in dat Himmelriek.
Nu wüllt wi danken, prisen un loven
den Herrn in’n Himmel hooch dor baven,
wieldat He uns verleest un rett’t hett.“
18
O Maria, noch so schöön
as de Sünn, as de Maan,
o du edel Goddestrhoon.
Schöön is wiss dien Gestalt,
schöner hett Gott nix opmaalt.
Cherubim, Seraphim,
all de Engels findt di schöön.
Doch noch veel schöner is de binnre Gnaad,
mit de du tzeert büst in dat hööchste Maat,
de Goddes Hart vull Leev verwunnet hat.
Schöön is woll des Liewes Gestalt,
schöner is de Seel opmaalt.
Cherubim, Seraphim,
all de Engels findt di schöön.
O Maria, Jumfer tarth,
groot geehrt, goot bewaart,
alltiet rein na diene Aart.
Goddes Söhn, dat hööchste Goot,
hett in dienen Lief rouht,
un alldaar hett dat Woort
annommen Fleesch un Bloot.
O reine Moder, freei van aller Sünn,
keen Plack ik in dien sülvern Seele finn.
Dit hett di wunnen dien leefste Kind.
Schöön is woll des Liewes Gestalt,
schöner is de Seel opmaalt.
Cherubim, Seraphim,
all de Engels findt di schöön.
Maria, gnaadenriek,
Froolüüd-Beld, Moder mield,
unser Toflucht, unser Schild.
Du büst uns Middlerin,
unser Troost un Helperin,
un vör Gott, in de Noot,
gewaltige Försprekerin.
O du Toorn Davids, o schöön Hevenpoor,
du kannst uns hollen vör Gott mit een Woort,
wat uns is nödig för den Wollstand hier un dör.
Eja, so roopt nu alle disse Moder an:
Groot un kleen, stimmet in: Allens se bewahren kann!
19
Seggt an, wer is doch düsse,
de an den Himmel geiht,
de över’t Paradiese
as Morgenroot dor steht?
Se kummt herför von feerne,
dat smückt ehr Maand un Steerne,
de Bruut von Nazareth.
Se is de reinste Rose,
ganz schön un utersöcht,
de Maagd, de makellose,
de sik de Herr torecht.
Oh, eilt, ehr antokicken,
de schöönste vun de Frunslüüd,
de Freid för alle Welt.
Se strahlt in’t Döögdenkleede,
keen Engel is ehr liek,
de Reinheit ehr Geschmeede,
de Demut maakt ehr riek.
Ein Blomengaarn versloten,
mit Himmelsdau begoten,
so blöht se alle Tied.
Se is de Himmelsheere,
de Engel Königin,
de Hilligen Lust un Ehre,
de Minschen Trösterin.
De Toflucht för de Sünner,
de Hülp för all ehr Kinner,
de beste Middlerin.
Drum fallt wi ehr to Föten,
de Jumfer gnadenriek,
un wilt ehr andächtig gröten,
ut Hart un Mund togliek.
Ehr Lief un Seel un Leven
wi ganz un gar övergeven
to’n Schutt in’t Himmelriek.
20
Ave Maria zart,
Du eedle Rosengaarn,
Lienweiss un gantz ahn Schaden.
Ick groöt di to de Stund
mit Gabriel sien Mund:
Ave, vul van Gnaden!
Du hast den Höchsten sien Söhn,
Maria reene un schöön,
in deinen kuschen Schoot gedragen,
den Heiland Jesus Christ,
de unsen Retter is
ut all de Sünd un Schaden.
Denn na den Sündenfall
ween wi verstoten all
un schullen ewig ween verloren.
Da hast du, reene Magd,
as di dat vörher sagt,
uns Gottes Söhn to't Heil geboren.
Dörch sien kostaarig Bloot
is de Satans Moot
gestört't, de Höll ehr Poort broken.
Dörch sien fiev Wunden rood
un sien smartlichen Dood
de Dood un Düvels Trotzen wroken.
Darum, o Moder mild,
beveel uns deinen Kind,
bidd, dat dat uns de Sünd vergeev.
Ahn Enn na disse Noot
geev uns dat Himmelsbrood
un ewig Freud in de Leeve.
21
Gabriel:
Ave Maria!
Du söte Maid,
du bist vull Vun Gnaden,
de Herr steht di beid.
Eene ganz ne’e Boodschapp,
wat nüms noch hett höört,
hebb ik di van’n Himmel
dör Gabriel bescheert.
Maria:
Oje, mien Godd,
wat schall dat wohl ween?
Wer kummt dör de Döör hier,
keen Minsch is to sehn?
De Fenster sünd dicht
un de Poort is to-slott,
wer stört mi des Nachts
bi mien Roh vör Godd?
Gabriel:
Bang di nich, Maria,
dat geschicht di keen Leed,
groot Freid bringt en Engel
di hüt in dien Steed.
Ene Söhne schallst dregen,
em schenkt di de Herr,
den verlangt al de Minschheit
dusend Johr un noch meer.
Maria:
Wo schall dat denn gahn?
Männskoop kenn ik doch nich!
Eer wull ik vergaan,
eider sowat geschicht.
Ik hebb Godd beloovt,
dat ik kuisch blieven schall,
dör mien eegen Leven,
bis de Dood mi befallt.
Gabriel:
Mook di keen Sorgen,
dat Harten warrt licht,
wo Godd en Will hett,
daar fehlt dat an nix!
Dör Godd sien Vermögen
geit allens ganz gaand,
man eert di as Moder
un Froo in dat Land.
Maria:
Ik kann dat nich faaten,
wo stark dat ook is,
ik wull dat Godd laten,
sien Hand is mi gewiss.
Sien Willen de gell,
as dat Godd wohl gefällt,
so dreeg ik mit Ehren
den Heiland der Welt.
Gabriel:
Dich schaddet de Geist,
de so hillig un reen,
sien göttliche Macht
warrt dör Wunder gesehn.
So as de schöne Blöm
van’n Daaw warrt benetst,
so kummt Godd oover di,
un du bliffst unverletzt.
22
Wunderschöne, mächtege,
froondliche, himmlische Fro,
unner di nehm ik mi
mit Lief un Seele so.
All mien Leben un mien Synn,
Marien, ik geev di dat hin.
Gott de Vader noem di Dochter syn,
de Söhn heet di Moder syn.
De Himmelsgeist hett di eewig troot,
ik roop to di in de Not.
Sünn un Maan stahn bi dien Foot,
Sterrns makt dien Kroon so goot.
Bidd vör uns bi diene Thron,
bi Jesus, dien göttlichen Söhn.
23
Maria to leven, is jümmer mien Sinn,
in Freud un in Lieden eur Deener ik bin.
Mien Hart, o Maria, brennt ewig vör Di,
in Leev un in Freud, du evige Zier.
Maria, du milde, du söte Jungfro,
nimm op mienie Leevde, so as ik verfroo.
Du bist ja de Moder, dien Kind will ik sien,
im Leven un Sterven jümmer man dien.
Giff, dat ik vun Herzen Di leev harr un pries,
giff, dat ik veel Teken vun Leevde bewies.
Vun Di schall mi nix scheden, keen Unglück, keen Leid,
Di leev ik op ewig, Di leev ik alltiet.
Ach, harr ik der Herzen man dusendmal mehr,
Di dusend to geven, dat is mien Begehr.
So oft as mien Hart kloppt, befehl ik dat Di,
so oft as ik adem, bind ik mi Di bie.
Du Trost der Bedrövten, to Hulp wees bereit,
du Stärke der Schwachen, schütz mi im Streit.
Wenn gegen mi kämpft dat Fleesch, Hüll un Welt,
wees Du as mien Toflucht an ’e Siet mir gestellt.
24
Ik wull mi bi de leve Maria vermieten,
ik schull ehr Kindlehn helpen wiegen.
Se föhrt mi in ehr Kämmerlein,
daar waren de leven Engelein,
de sungens alle: Gloria!
Geloovt sii Maria!
25
Da oben op den Barch,
da suset de Wind,
da sitt Maria
un wiegt ehr Kind.
Se wiegt dat mit ehr
snee-witte Hand
un bruukt dorto
keen Wickelband.
26
Maria wull tor Kark hen gahn,
da keem se an den deep'n See,
as se wol an den See hen keem,
de junge Schippmann stünn parat.
„Ach Schippmann, schiff mi över't Meer,
so geew ik di, wat dien Hart begehrt.“
„Ik schiff di wol wohl över't Meer,
wenn du wullt meen Huusfro ween.“
„Schall ik eerst deen Huusfro ween?
Velliewer schwimm ik över't Meer!“
As se wol in de Midde keem,
fünge al de Glöckschen an to lüden.
Se lüde groot, se lüde kleen,
se lüde wol al togeliek.
Maria kneelt op eenen Steen,
dem Schippmann sprung sien Hart enttwee.
27
Maria güng ut wandern
so feern ins frömd Land,
düll dat se Gott den Herren
woohl vör dat Huus al fand.
Se hett em al gefunden
woohl vör Herodes Huus,
he seeg so swaar betröövt ut,
de Huut so blass un gruus.
Dat Krüüz, dat möss he dragen
no Jerusalem vör de Stadt,
wo he so bitter martert,
keen Minsch em sparet harr.
Wat dreeg he op sien Hööft woohl?
Eene scharpe Doornenkroan,
dat Krüüz op siene Schullern,
so möss he spidss mit gohn.
Daran schall een bedenken,
of junk hüüt oder alt,
dat ook dat Himmelreik hier
Ledd un Kumm'r un Gewalt.
28
Wullt di dat gollen Haar nu smücken
mit Rosenzier un Liljen klor,
un rundüm schall de Luft sik krügen
mit Weihrookdram, Maria, gar.
Un di schall ween en Ehrenkranz
mit hellen Schein de Keerzenglanz;
Maria milde, in 'n Stöf hier
vör dienen Blick, da kneen wi.
Un ut de Bost vun de Kinner all
erklingt mit Lust de Leder Schall;
mit Lust erklingt de Leder Chor,
ühr Hart swingt sik to di empor.
To di henno, Maria reen,
o nimm dat an un weih dat in.
Du lichter Stern, o maak dat klor
un bring dat den Herrn as Opper dor.
29
Wimms na de Modder der Gnaden,
no ehr hochheilig Bild.
O lenk der Wanderslüüd Pfaden
un segen, Maria, se mild.
Dat wi di dat Hart künnt erfreuen,
uns sülvst in'n Geiste erneeun.
Wimms na de Modder der Gnaden,
no ehr hochheilig Bild.
Woorümmer op Wegen un Stegen
ok wandelt der Pilger ehr Foot,
do roop wi se all tosomen entgegen:
Maria, Maria, zum Greet!
Un höört ehör unse Greten,
dann priest Maria, de Sööten.
Wimms na de Modder der Gnaden,
no ehr hochheilig Bild.
Mit Kummer un Schulden beladen,
mit glöövig verthruunem Sinn,
so teet wi zum Bilde der Gnaden
de Pfaden der Buuß dohin.
O föhr, Maria, de Blinden,
dat se zum Himmel hin finden.
Wimms na de Modder der Gnaden,
no ehr hochheilig Bild.
Un wat wi verlangen op Erden,
erbeden an'n heiligen Oort:
de Freud un de seylige Frieden,
geef dat de Armen doch doort,
dat se zur Roh künnt gelangen,
de mööd sik op Erden gegangen.
Wimms na de Modder der Gnaden,
no ehr hochheilig Bild.
Wi sweert, o Modder, op't Nee,
mit kindlich ergebenem Sinn,
di ewige Leev un Treu,
nihm unse Harten do hin!
Maria, di einst to den Föten,
wi wille di seylig begröten.
Wimms na de Modder der Gnaden,
no ehr hochheilig Bild.
30
Führ dör de Wogen hellen
dat Scheepken trü un mild
na de helgen Kapellen,
to dien Genadenbild.
Un help em in de Stürmen,
wenn sik de Wogen türmen,
Maria, Maria, o Maria, help!
Du genadenreike Duuv,
o segen uns dat Land,
de Ähr un ok de Druuv,
den Fleiß un Sweet der Hand.
Un de vul Kümmernis darven,
de Armen ohn Garven,
Maria, Maria, o Maria, help!
Un de verlaaten klaagt
in Sturm un Frost un Wind,
de ünnerdrückt un slaagt,
verweist un hülplos sind,
wenn elkeen Trost verswunden,
den Kranken, Dodeswunden,
Maria, Maria, o Maria, help!
O bidd van Gott uns Freeden,
bidd uns Eenigkeit,
vereen, wat is scheeden,
versöhn, wat is in Streit,
datt wy to diene Föten
als Bröder di begrüten,
Maria, Maria, o Maria, help!
Geleid uns dör de Wogen
to diene Genadensteed,
wo de Heven hell gebogen
un ewig Freede steht,
datt dort dat Scheepken landet
am leeven Heimatstrande,
Maria, Maria, o Maria, help!
31
To Ehren van uns Fruen
gaht wi in ehr Bethus,
bereuet unse Sünnen,
so gaht wi ledig erut.
Kyrie eleison!
Un unse leeve Fruwe
de hett der Kerken veel,
darin geht mancher Sünner
den se begnaden will.
Kyrie eleison!
For se will ik ok beden,
for Fruen un for Mann:
Seelig wardt alle Pilger,
de se recht roopt an.
Kyrie eleison!
Un unse leeve Fruwe
will uns nich verlaten,
se hett der armen Pilger veel
up ehr Weg un Straten.
Kyrie eleison!
32
Maria, de wull wandern
wull all de Länner dörchgahn
un söken ehrn Sohn
Wat begegent ehr op de Reis’?
Sanct Petrus, de hillge Mann,
ganz trorig kiekt se ihm an
Hebbt Ihr denn nich sehn
mien allerleevsten Sohn?
Ich sök ihm lange schoon
Ja, ich hebb ihm sehn
vör en Jödenhuus,
ganz trorig sehg he ut
Wat dreög he op sein Hopp?
Vun Doornen een Kroon,
dat Krüz, dat dreög he schoon
Dat Krüz, dat muuss he dragen
beed an desülvige Steed,
wo he gemartert woor
Maria, de stann ook dörbi
un ween ganz bitterlich
üm ehrn Jesum Christ
Maria, laat dat Weenen,
de Marter, de is kleen,
dat Himmelriek is dien
33
Segen du, Maria, segen mi, dien Kind,
dat ik hier den Freden, dor den Himmel find.
Segen all mien Denken, segen all mien Doon,
laat in dienen Segen Dag un Nacht mi rohn.
Segen du, Maria, alle, de mi leev,
dienen Modersegen eer ok däglliek geev.
Dien Moderhänn breed ut over all dat Land,
segen alle Harten, segen Huus un Stand.
Segen du, Maria, alle voller Smart,
geet doch Trost un Freden in ehr wundes Hart.
Wees mit diene Hülp eer nimmermehr to feern,
wees dör Nacht un Dunkeln jümmer en lichten Steern.
Segen du, Maria, unsre letzte Stund,
söte Trosteswoor flüster dann dien Mund.
Diene Hand, de linne, drück dat Oog uns to,
bliev im Dood un Leven unsen Segen du.
34
Maria ging geschwind
mit ehr'm leeven Kind,
se ging van Bethlehem
na de Stadt Jerusalem
un dragg in 'n Tempel in
dat zarte Jesulein.
Dat Kind opfert se daar
na't Gesett, dat is wahr,
giff dat den Priester hin,
twee Duuvkes ok darynn,
un lööst mit Geld wedder free
den Heiland, de uns 't Heil giff jee.
Hier deen Gott mit Fleit
Sankt Simeon, de Oolde blied,
he nahm mit groote Lust
dat Kind an sien Brust,
wo't Hart em vor Freud upsprang
un he gar een Leed upsingt un sang.
Ok keem Sankt Anna ran,
de frümme Seherin dann,
se deet ehr'n Mund wiet op
un maakt dat Kindkund un lobt dat hoog,
se pries't dat Kindlein sehr
un seggt, wat dat man wär.
35
Wir kaamt hierher gahn,
wir sünd hierher schickt.
Wir böödt üm een Kroon,
is dat nich goot daan?
To Edlingen in de Kark
schall Maria se dregen.
Een lütte rode Doof,
is dat een lütte Gaav?
Maria warrt dat ju lohnen,
se is de reine Maagd.
Ut een Marienleed:
Ave Maria,
Gratia Plena.
So grööt de Engel
de Jungfru Maria
in ehr Gebedd, un as se spörte:
Maria, du warrst een Sohn gooten Muts entfangen,
de Macht över Himmel un Eerd hett kregen,
dat du de Modder vun'n Herrn schallst ween.
Dörna treeden de Deerns in un sungst weiter:
Wir grööt al de Lüüd,
de dor binnen sünd,
wie ook de armen Seelen,
de in't Feegfüür sünd.
Nadem se de Gaav kregen harrn:
Wir bedankt uns för juun Gaav,
de ihr uns geven hebt.
Ihr warrt mit juun Seelen
vör Jesus treden un stahn.
Kregen se nix, dann heet dat:
Wenn ihr uns nix wüllt geven,
laat uns nich länger stahn.
De Sünn scheent to'n Avend,
wir hebt noch wiet to gahn.
36
O Stern in't Meer, Herrschersch vun't Leven,
all de Bedrövten Lafung un Trost!
Wenn du mi bisteist, förch ik keen Unheil,
allens is heiter, allens is goot.
Hör mien Flehen, neeg dien Antlit,
geev, mien Herrin, Freed un Heil!
O Stern in't Meer, Mudder vun't Smarten,
all de Bedrängten Hulp un Trost!
Wenn du mi tröstest, drögt al de Tränen,
swinnt all de Trübsal, swinnt all dat Leed.
Hör mien Flehen, neeg dien Antlitz,
geev, mien Herrin, Freed un Heil!
O Stern in't Meer, Poort vun den Himmel,
all de Schippers Hoffnung un Ziel!
Wenn du mi lüchtest, wenn du mi leitest,
swiegt al de Stürme, finn ik den Port.
Hör mien Flehen, neeg dien Antlit,
geev, mien Herrin, Freed un Heil!
37
Wonäem waent Mutter Marie?
„Kann nich hören op myn rechtes Ohr
kann nich hören op myn linkes Ohr“
Is se Mutter Marie?
„Kannst mi dat nich ansehn?
Ik schlap nich, ik weat nich
ik bin nich in Droem“
Kann ik nych von üer Lammer kräegen?
„Hast ja erst gistern von krägen“
Dat lach nich, das schach nich
dat wys de lütten witten Täen
Dat sprung äwer´t Heck
un full in den Dreck
Ik leg em op de Bank
do weer he as ´n Äel so lank
Ik leg em op de Scher
do wörd he as en Scheer
ik leg em en de Weg
do wörd he as en Fleeg
Ik leg em op de Finsterbank
do keem de eisch Wulf un hael em weg
„Harst man en beten Solt opstreiken sult“
„Ik hoo niks“
„Harst dy wen man en beten lenen (leihen) kunnt“
Nabers wullen my nix lenen
„Harst dy wat köpen kunnt.“
Ik hoar ken Gelt
„Harst dy wat borgen kunnt“
Se wullen my niks borgen
„Na, denn nimm dy foer enweg
un sluet achter wedder to!“