1
An't Mear in't Ooldfreesland
De Stormwind puust dör 't Freesland hen,
de Wellen slaan mit Wucht,
an 't Diekland, wo dat Soltmeer bruust,
deep in de graue Bucht.
De Minsken fichten tegen 't Water,
un swung dat Schoppenblad,
se graavden na dat Solt in 't Moor,
dat weer te Land ehr Schatt.
De Arvde van de Vörfohren
Midden in düt rohe Leben
steht de Junge, stark un kühn,
de Olle vertellt van oolde Tieden,
wo freeske Mannslüüd frie mööt sien.
Dat Solt, dat bringt nich bloot en Lohn,
dat is de Eer ehr Schwai,
se schütt't dat Gold ut swartem Moor
mit Soltwatertraan un Mai.
Ein Leben för de Freeheit
Dat erste Kapitel wiest uns dat Land,
de Härte un de Nood,
wo Solt de Minsken Arbeit gifft,
de Wellen brengt de Dood.
Doch Stuurheit woont in 't freeske Blood,
de Schild steht fast un klook –
se biegen sük nich för Kaanig un Heer,
un stahn dör Wind un Smook.
2
An 't Söken na de Waarheid
Lübbert Rimberti, klook un stil,
de Gelehrte van de Stadt,
kritt den Opdrag van den Grafen,
de na Recht un Ordnung fragt.
Eene Leich weer opgefunden,
kold un doot im Solt versteckt,
wat den Grafen deep vertürnt un
grote Sorgen in em weckt.
Twee Mannslüüd för en swaren Weg
Lübbert geiht nich alleen op Reiss,
de Häuptling Ulfert is an 't Border;
meen dat Schicksal ehr dat goot,
of droht ehr Mörders kolde Order?
Fockena, en Minsch van Schlag,
stoor un stark ut freeskem Geschlecht,
steht an Rimberti sien Siet
Histo-Couch
för dat ole freeske Recht.
Dat Unheil bruust in 't Land
En Soltspoor trekt sük dör de Mooren,
de Spanning stiegt in Ostfriesland,
Histo-Couch
wo Balthasar van Esens al
Histo-Couch
dat Kriegsfür stookt mit faste Hand.
Kapitel twee maakt klaar un düütlich:
De Jagd hett Vermaak un Nood,
un achter 't Solt luurt deep im Schatten
de Rache un de nackte Dood.
3
Op den Weg na Balthasar
De Weg geiht wieder dör dat Moor,
wo 't Water stumm un düster steht,
Rimberti un sien froo Gefährten
sökt, wo dat Unheil wiedergeht.
Dat Freesland bevert vor den Schrecken,
de Schattens warrt op 't Eerdland lang,
un Balthasar, de stolte Herrscher,
mookt Volk un Land mit Feede bang.
De Verdacht in de Soltstee
Se fraagt de Minsken an den Diek,
wo 't Solt ut swarten Grunn entspringt;
doch keen een seggt dat waare Woord,
wil Angst de Tunzen swiegen dwingt.
Een Geheimnis liggt op de Hüsers,
en Mörd spöökt dör de krumme Nacht,
un Balthasar sien kolde Schatten
hoolt över 't Solt de bitje Macht.
Twee Welten stoot op eenander
De Gelehrte mit sien klook Gedanken,
de Freese mit den harden Mooth,
se spürt, dat düt nich bloot en Moord is,
hier brennt al balde grote Glooth.
Kapitel dree bringt neie Sporen,
de Feede warrt nu langsam wach –
un deep im Solt un swarten Moor
luurt al de nächste sware Schlag.
4
In 't Nest van den Bären
Se kaamt na Esens, stark un grimm,
wo Balthasar de Zügel hölpt,
wo Angst un Schrecken dör de Straten
sük kold woop dat Gemüt hen stülpt.
In Balthasar sien stolten Saelen
steht Rimberti vör 't kolde Oog,
un Balthasar vertelt mit Spott
van Sünn, Macht un en valschen Boog.
Dat Gift van de Feede
De Lord van Esens rekt de Hand
nich för den Freeden in dat Land,
he schürt de Haat, he sökt den Striet,
dat Solt is em en Welp im Band.
Rimberti merkt: Hier telt keen Recht,
hier gellt bloot Macht un bloot Gefahr;
un Ulfert Fockena de swigt,
doch de Hand an 't Sweert warrt spennig, woahr.
En Slang im düstern Schatten
Dat Raad van Bösheit dreht sük dör,
en neie Spur warrt woahrnehm'n klook,
un achter Balthasar sien Ränken
sticht op en rode Rökensmook.
Kapitel veer wiest uns den Feind,
de de Strietfüür üm dat Solt anstookt –
wo de Soltmänn op de Kniefall brekt,
de Balthasar na de Herrschaft hookt.
5
De Soltkothen in 't Düster
Rimberti un sien kühne Maat
verlaat de Borg un geaht na 't Moor,
wo Soltkothen dampend in de Nacht
stahn bi dat Soltwaterspoor.
De Söök geiht deep in 't swarte Eerd,
wo 't Solt in grote Ketels kookt,
un woor en Minsch mit kolden Moord
den Moordgrund in den Damp anstookt.
De Sprung van den Dämon
Ut 't Düster schütt en Minsch herut,
en Mörder mit de blanke Klinge!
Fockena grypt na sien Sweert un Haak,
wo Minsch un Mörder haftig ringe.
Ein Schree, ein Hieb in 't Solten-Füür,
de Mörder entkummt in de Nacht,
doch he lett en Unnerpand zurück,
dat de Sökers op de Spoor nu bracht.
Ein Rätsel ut de Flammen
Ein Wapenring un en stumm Geschenk
vertellt van Hoogmood un van Verrat;
dat geiht nich bloot üm enkel Geld,
hier spellt en Först sien böse Daat.
Kapitel feev maakt kloor un gell:
De Mörder deent en hogen Herr,
un Rimberti sien klook Oog süht:
De Stried geiht nu noch viel to sehr.
6
De Düvel op den Diek
In 't Swart van 't Moor un Stormenwind
ridder en Bott na 't Krummhörn-Land,
de Naricht bringt de böse Saat
ut Balthasar sien blode Hand.
De Friesen kummt tosaam in 't Dörp,
wo 't Water an de Groden slaat;
se spürt, de Verrat is nich meahr feern,
wo Solt un Soltmoord t'hoop nu gaaht.
En klooken Plan in 't Ooldfreesland
Rimberti wiest dat Wapenstück,
de Ring reveals de Mörder-Spuur!
De Ollsten sitt in d' Raad tosaam,
dat Freeske Blood warrt heet un stuur.
Ulfert Fockena schärpt sien Ax,
de Freeheit steht op 't Spill vör 't Land –
se warrt nich wieken vör den Graf,
noch vör de Ränken an de Strand.
Dat Unweer trekt t'hoop
Kapitel söss wiest de Gefahr,
de Füürs van 't Woogfeur brennt nu lücht;
de Feede breekt mit de Krummhörn ut,
wo keeneen vör de Gewalt mehr flücht.
Dat Solt, dat einst so köstlich weer,
bringt Mörders, Striet un bitter Nood –
un deep in 't Moor schärpt sük de Blootstied,
wo al de nächste Kamp droht.
7
De Überfall op d' Insel Bant
De Spuur van 't Solt un van de Mörders
föhrt op de Insel Bant henut,
wo d' Eilanders in d' Soltsiederee
dat Solt ut d' raue Nordsee haalt.
Rimberti wagt sük op dat Water,
sien klooken Kopp söökt na den Grund,
doch luurt de Gauners in de Schattens
un griept em to in 't düstere Stund.
Kamp gegen dat Soltwater
Se sleppt den Gelehrten op en Sandbank,
wo stumm un kold de Ebb nu wiekt,
de Floot kummt an mit witte Wogen,
wo 't Water bilüttjen opwärts stiegt!
Al alleen im Kamp mit Mudder Natur,
wo 't kold Water de Lief em schnürt,
geiht 't üm sien Leben ganz un gar,
bis dat de Redder sük noch rührt.
En Spoor, de noch nader d' Wahrheit bringt
In letzte Nood redt em de Gefährten,
se trekt em van de Sandbank af;
doch Bant wiest klaar den groten Plot,
de luurt bi 't Solt as wie en Graf.
Kapitel söven brallt mit Schrecken:
Balthasar sien Hand is överal –
un na de Rettung steht nu fest,
dat gifft noch meer van Verrat un Fall.
8
In de Düsternis van Aurich
Na Bant geiht dat torügge na 't Land,
wo Aurichs Borg im Nevel steht,
Rimberti söökt den Grafen op,
wo 't üm de kummen Dagen geht.
De Naricht van den Moord op Bant
maakt Enno bang un bitter heet:
Balthasar hett den Speelzug woogt,
wo de Stried nu jümmer deeper geht.
De Verrat in 't eegen Huus
Doch Rimberti sien klook Verstand
süht, dat de Feind nich bloot feern woont;
en Soltverrat sit op de Borg,
wo Slik un Verrat de Macht belohnt.
Een Slang sliekt dör de Grafen-Hallen,
verrödt de Plaan na Esens hen –
un Ulfert grypt na 't Sweert un schallt:
„Wi warrt em kriegen, wo he is un wen!“
De Oog van 't Storm
Kapitel acht bringt kollen Sweet,
de Spion warrt nu mit List bespidd;
dat Netz van Ränken trekt sük to,
wo d' Slachtfeld al de Düster bidd.
Dat Solt is sminkt mit Balthasars Gier,
de Rache steegt ut Moor un Sand –
un över 't oolde Freeske Blood
brennt heel verdeckt de Kriegesbrand.
9
De Fal op de Sandbank
De Spion warrt dör de Nacht verfolgt,
de Weg föhrt deep na 't Watt henut;
wo Wind un Water 't Schicksal dreevt,
daar haalt se em mit Schrecken ut.
In 't Düster van de Mündungsstrom
warrt de Verräter vör de Wagen bracht,
wo 't kold Soltwater üm em bruust
un stumm de Schemen van de Nacht.
Dat Woord un de Bekennung
Rimberti fräägt mit strammen Sinn,
un d' Verräter geef de Ränken free:
Balthasar sien Plan is groot un kold,
he söökt den Sieg op Land un See.
Dat Solt weer bloot en Vörwand,
en Füür, dat he in 't Ooldland stookt,
wo he na 't hele Freesland streekt
un na de Apsolut-Macht hookt.
De Störm breekt los
Kapitel negen wiest de Wendung,
de Masken fallt in t' düster Watt!
Nu is dat Netz van Ränken kloor,
de Moord hett kenen Schatten mehr hat.
De Kriegstrommel roopt de Friesen op,
de Soltkothen steht al in d' Glooth –
un Ulfert Fockena steht parat
för de Slacht, de nu gantz nabe droht.
10
De Slacht bi de Soltkothen
De Kriegesbrand lücht hell un rood,
Balthasar sien Mannen stürmt dat Land!
Bi 't Soltsiedervolk steegt Rök un Smook,
wo d' Soltkothen brennt an de Strand.
Doch Ulfert Fockena un sien Schaar
stahn fast as Eken in 't orkaanen Wind,
se fichten för dat freeske Recht,
wo d' Wellen un de Axen klingen dind.
Dat Topenstoot van de Giganten
In 't Swart van 't Moor un Mördersmook
stoot Eerd un Sweert mit Knallen t'hoop;
Balthasar sien Horde wiekt un fallt,
wo de Friesen schreet ehr Vrieheits-Roop!
Rimberti süht mit klook Oog to:
Dat Recht hett den Tyrann slaan dahn,
wo d' Verrat im eegen Solter-Blut
muss na den kolden Abgrund gahn.
Dat Solt van de Freeheit
De Slacht is ut, de Störm wiekt af,
dat Solt is nu van Verrat erlöst.
De Grafen-Macht hett ehr Grenzen spürt,
wo Freeslands Mooth de Seelen tröst.
Kapitel tehn maakt 't Kapitel dicht:
De Moord is wroken, 't Land steht frie –
dat Solt van de Friesen bleibt ehr Schatt,
un ehr Stuurheit översteht de Tieden dörch un bie.
11
De Schattens van Karlstadt
In Norden un dör 't Freeske Land
woont neie Gedanken klook,
wo Karlstadt mit sien Predeken
de Karkenwand anstookt.
De Reformator roopt de Minsken:
„Verlaat den oolden Troon!“
Doch Rimberti spürt deep im Hart,
hier droht noch meer as Hohn.
De Ränken um den Glauben
Dat Solt is nich dat enzig Gold,
wo 't Striet un Verrat um gifft;
de Storm van d' neie Glaubenslehr
de Seelen deep ergrifft.
Manch een maakt sük dat Krüüz to Nutze
för Macht un Geld un Gier,
un achter Karlstadt sien Woord
luurt al en neit Geschmier.
En neie Spuur warrt lücht
Rimberti un sien kühne Maat
müöt dör de Predeken sehn,
wo Moord un Feede t'hoop nu flücht
op de harden, kolden Steen.
Kapitel alben wiest uns klaar:
De Stried geiht man erst los –
de Glaube breekt de oolde Welt,
un d' Gefahr warrt riesengroos.
12
De Bildersturm un dat neie Woord
Dör Norden geiht en groten Schreck,
wo d' Minsken na de Karken stürmt,
wo 't neie Woord van Karlstadt lücht
un sük de Unrooh höher türmt.
De Biller fallt van 't Mure-Steen,
de oolden Heilgen warrt zerschlaan,
wo Eifer in de Köppe brennt
un Minsken wild in d' Straten stahn.
Lübbert Rimberti in 't Gewühl
De Gelehrte süht dat Unheil an,
he mannt to Verstand un faste Röh,
doch de Gemüter brennt to heet,
wo 't Bilderstürmen maakt ehr Möh.
En Moord-Spuur sleppt sük dör de Tumult,
wo Minsken stumbels dör de Nacht,
un achter d' Karkenmuren luurt
en Mörder, de na 't Leben tracht.
Dat Raadtsel warrt noch deeper
Kapitel twölf wiest uns dat Bild:
De Globen warrt as Deckmantel bruukt,
wo manch en Schurke in de Schatt
nach Gold un Solt un Rache hookt.
Rimberti muss mit faste Hand
dör Storm un Glaubensfeede gahn,
üm in dat Chaos van den Störm
dem wahren Mörder beizustan.
13
De Geheime Versammlung in d' Nacht
In de düstere Stünnen van de Karkenstrump
sitt de Raad van d' Borger t'hoop,
wo Lübbert Rimberti mit klook Verstand
luuscht op de Minschen ehr Woord un Roop.
Man spürt de Schreck in de oolde Wand,
wo Karlstadt sien Eifer de Gemüter deelt,
un manch een Raadsmann in den Störm
mit verdeckten Kaarten un Ränken speelt.
En neie Fährte in 't Holt un Moor
Ulfert Fockena brings en stumme Bott,
en Fährte, de deep in de Wolder geiht;
wo de Verrat nich bloot in d' Karkenschiff,
sondern wiet in 't Land op de Luer steht.
Een Unbekannten hett Geld verschenkt,
dat Schwenken van d' Glauben to schüren an,
üm Lübbert un Graf Enno ehr rechte Spuur
to lenken weg van den bösen Mann.
De Störm trekt deeper in 't Friesenland
Kapitel dreizehn wiest uns de Nacht,
wo d' Wahrheit in 't Rökensmook verschwindt;
wo de Stried um dat Solt un de neie Globen
sük wild in de Wind un Wogen windt.
Rimberti schärpt sien Geest un Blikk –
de Verräter is naber as he giss,
un de nächste Schritt op de harden Padd
brengt em fast in den bitteren Abgrund gewiss.
14
De Falle op den Düvels-Pad
Rimberti un sien kühnen Maat
folgt de Fährte deep in 't Moor,
wo d' Nevel kold op de Gräben liggt
un d' Wind pfeift dör dat Ole Tor.
Doch de Weg weer feil un de Spuur en Fint,
en Hinterhalt luurt in de Nacht!
Ut 't Schilf schütt de Feind mit Blanksweert her,
wo d' Schattens wild in 't Düster lacht.
Fockena sien Eichen-Mooth
De Mörder wollt dat klook Gewissen
van den Gelehrten kold erstikken,
doch Ulfert steht as 'n Eichenbaum,
üm de Hiebe weg to schikken!
Mit Sweert un Ax breekt he den Ring,
de Funken spritzt in d' kollen Grund;
de Angreifer wiekt in de Moore-Sumpf,
wo d' Schreck se drückt in d' stumme Stund.
Dat Teschke-Geheimnis
Ein Schwerter-Knauf un ein Papeer
fällt van den Anführer op de Eerd;
Rimberti lücht mit de Fackel nah,
wat d' Inholt em op Stelle leert:
Kapitel veerzehn wiest dat Bild,
dat de Ränken wiet no Westen geet –
wo d' Moord, dat Solt un de neie Lehr
in de eegen Hallen van de Borg al steet.
15
De Schlang in d' Grafen-Saal
Torügg op d' Borg in Aurichs Mauern
steht Rimberti vör dat Grafen-Paar,
he wiest dat Papeer un den Schwerter-Knauf
un maakt de blinde Munkelpaar klaar.
De Schreck geiht dör den groten Saal,
wo d' Verräter al an 't Dissbord sitt –
en Vertrauter van den Grafen sülvst
mookt heimlich bi den Plot nu mit!
De Maske fällt im Fakkellicht
In d' Nauensicht van de hogen Herren
warrt de Verräter Fast-Gegenstand;
he süht, dat sien Lügen-Netz zerritt,
un grypt na d' Dolch in sien schrecklich Hand!
Doch Ulfert Fockena is to flink,
he packt em fast am Kragen scharf –
de Mörder is nun ganz umstellt,
wo he keen Woord mehr lögen darf.
Dat Finale van de Solt-Feede
Kapitel fievzehn bringt dat Enn:
De Ränken van Balthasar un den Verrat
sind nackt un bloot vör 't Recht stellt nu,
wo d' Woorheid helft dem Ooldfreesland-Staat.
Dat Solt is schützt, de Mürder faat,
de Störm op 't Meer wiekt sacht torügg –
un Rimberti un Fockena stahn
as Sieger in dat Solter-Glück.
16
De Heilung un de neie Dag
De Morgen lücht op d' Auricher Borg,
wo d' Nevel sacht vom Lande wiekt;
de Störm is ut, de Stund is ruhg,
wo d' Woorheid över Lügen siegt.
In d' Grafen-Hallen keert Freden in,
de Verräter liggt in Ketten kold,
un Balthasar sien böse Macht
is van den Freesken-Land verjoolt.
Dat Solt un dat Recht van d' Friesen
Lübbert Rimberti legt de Bicher neer,
sien klook Verstand hett 't Volk bewahrt;
un Ulfert Fockena, de kühne Mann,
hett d' Vrieheit van sien Heemat sparrt.
Dat Solt van d' Friesen blifft ehr Recht,
de Stuurheit van de Seelen reen,
wo d' Glaube un dat oolde Gesetz
nu wedder faste t'hoope steen.
Dat Enn van d' Saag
Kapitel seszehn maakt de Saag nu dicht:
De Wandrer geet dör dat Solter-Moor,
wo d' Wind noch singt vom Freesken-Mooth
un 't Solt glänzt an dat ole Tor.
De Geschicht is vertellt in d' plattdütske Rhym,
de Helden ehr Namen blifft bestahn –
wo d' Friesenland ehr Ehre höllt,
wo de Wogen un de Tieden gahn.
17
De Nachklang an d' Dikens
Dat Meer rauscht stillsüt dör de Nacht,
de Störm is weg, dat Water fällt;
un op de Diken lücht dat Licht,
wo 't Friesenvolk sien Oog opsstellt.
De Karkensteens, de Solter-Padd,
se vertellt van de Stried un Plag –
doch nu treckt Över de breede Fleet
en faste, friee, neie Dag.
Rimberti sien deepe Sinnen
De Gelehrte sitt bi d' Fakkellicht,
he schrifft de letzte Reegens neer;
wo 't Recht nich bloot dör Paragraphen,
sondern dör 't Gewissen siegen dehr.
Dat Solt is reen, de Verrat verbraand,
de Moord is wroken an de Strand,
un Ulfert lacht an 't Open Feuer,
dat Sweert geet trügg in 't Leder-Band.
Dat ewige Gesetz van 't Land
Kapitel sebenzehn wiest us klaar:
Solang de Wogen de Kusst beröhrt,
solang dat Volk op de Friesen-Eerd
sien eegen Woord un Schicksaal führt,
warrt d' Stuurheit un dat klooje Recht
nich dör Tyrannen un Verrat vergehn –
dat Solt van de Friesen bleibt ehr Kraft,
wo Wind un Seelen vigeliensch faste steen.