vun Torsten Schwanke
Hymne an Fosite – „Bi dat hillige Water“
Bi dat stille Water, klaor un rein,
sitt Fosite still in Sünnenschien.
De Well sprickt leise, sacht un froh,
un seggt: „Hier gifft dat Recht un Roh.“
De Möven ropen över’t Meer,
de Wind geiht dör de Dünen her.
Un wo dat Water blinkt so blied,
dor höllt Fosite sien hillig Tied.
Keen Swert, keen Stried, keen hart Gericht,
man Woord un Wahrheit, klaor as Licht.
Bi sien Well is Fridd to finnen –
dor kann de Minsch dat Recht besinnen.
Küstenhymne – „Fosite över de See“
Över de See geiht Wind so wied,
he singt von Fosite, old un blied.
De Wellen slaan in sacht Gedröhn,
as wenn se sienen Namen höhn.
O Fosite, Hörder vun dat Recht,
du richtst de Minsch, man nie nich slecht.
Dien Water reinigt Hart un Sinn,
un bringt de Freesen Fridd dorin.
So lang as Storm un Tieden gahn,
sall dien Naam bi uns bestahn.
Tempelhymne – „De Well“
In de Well liggt stille Kraft,
de Fosite uns to Fridd erschafft.
Keen Lög, keen Haß, keen düster Wort,
denn Recht un Roh is hier de Ort.
Drum knien wi bi dat klare Water,
un danken di, o olde Vader.
Hymnen an Weda
„Weda över de Wellen“
Weda, Herr vun Wind un Storm,
över See in dunkle Form.
Dien Atem weckt de Wellen groot,
de Dünen beven bi dien Foot.
De Möven schrie’n in witte Kreis,
se kennen di, o olde Geist.
Wenn dien Storm dör Wolken geiht,
weet de Welt dat Weda weiht.
„Rop na Weda“
O Weda, hör de Freesen ropen,
över Marsch un open Stroopen.
Gif uns Wind för Segel wiet,
gif uns Moot in düstre Tiet.
Laat de Storm uns Hart nich breken,
laat dien Kraft dör’t Leven steken.
So as See un Himmel stahn,
sall ok dien Macht nie vergahn.
„Stormlied“
Wenn de Nacht de Küst umfangt
un de Storm in Balken klangt,
denn is Weda in de Luft,
stark un wild as See un Kluft.
He weckt de Wind, he roppt de See,
he treckt de Wolken över’t Meer.
Un wer sien Naam in Ehrfurcht seggt,
weet dat Weda över uns wecht.
Hymne an Thunar
„Donner över de Küst“
Thunar, Herr vun Blitz un Slag,
dien Donner roppt dör Nacht un Dag.
De Wolken breken, Fuur fallt daal,
as dien Macht in Himmelstraal.
De Eik steiht fast in Storm un Wind,
as Freesen dat al eeuwen sünd.
Dien Kraft geiht dör de Welt so wiet,
un wahrt uns in de düstre Tiet.
„Hammerlied“
Wenn de Storm de See upwühlt
un dat Donnern över’t Water spült,
denn weet elk Hart an Küst un Land:
Thunar geiht mit brennend Hand.
Mit Hammerklang un Blitz so hell
schlägt he dat Böse in de Well.
Un över Dünen, Moor un Meer
wahrt he de Welt för immer mehr.
Hymnen an Frija
„Frija över de Morgen“
Wenn de Morgen över’t Land opsteiht,
un Sünnenlicht dör Wolken geiht,
denn geiht Frija sacht dör Wind un Feld
un segent leise disse Welt.
De Blomen op de Marsch so wiet
blöhen in ehr stille Tied.
Un in elk Hart dat Leevde kennt,
is Frija, de dat Licht uns sent.
„Lied vun Leevde“
Frija, Moder van Leevde un Licht,
dien Segen fehlt bi Freesen nich.
In Huus un Hart, in Storm un Ruh,
steihst du bi uns, dat weet wi nu.
Wenn Möven över’t Water trecken
un Sünnenstrahlen Wellen wecken,
denn flüggt dien Naam dör Luft un Land
as Segen över Strand un Sand.
„Avendsegen“
Wenn de Sünn in See versinkt
un de Himmel rosen blinkt,
denn deckt Frija still de Nacht
över uns mit zachte Macht.
Slaap in Fridd, o Land un Meer,
Frija wahrt di ümmermehr.
Hymnen an Baduhenna
„Baduhenna in dat Holt“
In’t düstere Holt bi Nacht un Wind
steiht Baduhenna stark un blind
för Furcht un Twiefel, stark un groot,
mit Speer un Schild in düstre Glot.
De Freesen ropen ehr in Stried,
wenn Storm un Stahl tosamenscheid.
Un in de Eik, so old un fast,
weckt ehr de Kraft in elke Fast.
„Krigersang“
O Baduhenna, hör uns Roop,
wenn Stormwind geiht dör Marsch un Koop.
Gif uns Moot un starkes Hart,
wenn Schicksal ruft to harde Fahrt.
In dien Holt, wo Schatten liggt,
ward de Krieger nie nich knickt.
Denn dien Naam in Storm un Nacht
gifft uns Kracht un gives Macht.
„Seegensang na de Slacht“
Wenn de Storm vun Stried verweiht
un de Nacht weer stille steiht,
denn dankt de Freese in dat Land
Baduhenna mit ehr Hand.
För Ehr un Fridd, för Hart un Mut,
wahrt se dat Volk bi See un Flut.
Hymne an Hludana
Hludana, Moder vun Wind un Meer,
dien Ropen klingt vun wieder her.
In Wellenrauschen, Storm un Tied
höört man dien olde, hillige Lied.
Über de Dünen geiht dien Gang,
de Möven dragen dien Gesang.
Un wo de See an’t Ufer slaagt,
ward dien Naam in Wind uns fraagt.
O Moder, wahre Land un Strand,
wahre dat Volk an Küst un Land.
Laat Water rein un Himmel klaor,
un hold dien Schild över uns johr.
Wenn Storm un Nacht de Welt umfangt,
un dunkle Wolken överhangt,
denn lecht dien Macht in See un Wind,
dat Freesen nie verloren sünd.