En Gedicht vun Torsten Schwanke
För en Deern ut Oostfreesland
SANG I
Ik wull no Ruslan, dat weer kold,
In’ Winter gung dat, ik weer bold.
De Weegen slechter as de Deern,
De in de Tugend weern geern.
Ik rees to Peerd, dat is woll fein,
So blifft mi de Postmeister rein.
In Polen leeg en oller Mann,
De fror so seer, dat ik dacht an:
Mien Mantel geev ik, weer so mild,
’ne Stimm vun baben was dat Bild:
„Mien Söhn, dat schall di nich vergeten,
Du hest mi in de Nood anbeten!“
Den Avend, as dat düüster wurr,
Ik wull vör Slap nich ween en Sur.
Ik bunn mien Peerd an ’n Staken fast,
In’ Snee, dor leeg ik in de Rast.
As ik to’n Morgen waker wurr,
Stunn ik op’n Karkhoff – man een Schurr!
Mien Peerd, dat heeng an’n Wetterhahn,
Dat Dörp weer insnee’t, mien Levenswahn!
De Snee weer weg, de Kark stunn bloot,
Ik schööt den Tohm, ut düsse Nood.
Denn güng dat wieder, vull Geduld,
In Ruslan is dat Fohren Schuld.
Mit’n Sleden güng dat, rasch un licht,
Doch en Wulf, de harr mi in’t Gesicht!
He freet mien Peerd vun achtern op,
Ik smeet de Peitsch, harr kenen Hoop.
De Wulf steek in dat Peerd-Geschirr,
So keemen wi an in dat Gewirr!
In Petersburg, dor güng dat fein,
Bi Wodka un bi Bouteillen-Wien.
En General, de harr keen Schaal,
Sien Kopp, de weer nich ganz to’n Maal.
He drink vull Arrak, oh, wat Lust,
Sien Kopp de damp, dat weer de Rust.
Ik heff em ansteken, dat weer en Pracht,
De blage Flamme – wat en Macht!
SANG II
De Jacht, de is mi Leev un Sinn,
Ik gung in’t Holt, mit Mut dorin.
En groten Diek, vull Enten-Schar,
Ik wull se hebben, dat is klor.
Doch de Flint-Steen, de weer af,
Ik meen, dat is en grooten Straf!
Ik boox mi sülvst vör’t Oog, en Slag,
De Funken sprungen – wat en Dag!
De Schoot de gung, de Enten fullen,
Ik harr se all, as ik dat wullen.
En Speck-Stück an de Leine fast,
Dat hett de Enten all passt.
Se freeten dat achteran,
As Perlen an de Schnur, man an!
Se vlüchten in de Luft, oh Not,
Ik floog mit jem, bit in den Schoot.
Ik drück den Kopp – dat gung so fein,
Direkt dörch Schornsteen – ik weer heim!
Ok Hühner heff ik so bestreken,
Mit’n Ladstock, ahn to kriegen Stieken.
Söben Stück, de sünd mi fullen,
As ik dat mit den Ladstock wullen.
De swarte Voss, an’n Boom fastnagelt,
Ik heff em ut den Pelz uthagelt!
De Bache mit dat Lüttje an,
Ik heff se beide mitnanner fangen.
De Keiler an den Boom, de weer fast,
Ik neet de Tuun, dat weer de Last.
Un denn de Hirsch, mit Kirschboom-Geweih,
Dat weer en Wunner, ja, dat is nei!
Twee Steens in’n Bär, dat gung mit Knall,
He güng in Luft, in düssen Fall.
Mit’n Messer in den Snee, so kolt,
Dat Water fror – ik weer in’t Holt!
De Wulf, den stulp ik um, so flink,
As en Handschen – dat weer en Ding!
To’n Sluss, en tollen Hund, wat en Plaag,
Mien Rock de wöör toll – an den Dag!
Dat Galakleed, dat weer nu futt,
Wat heff ik doch vör’n Leven – schutt!
SANG III
Nu will ik seggen, wat de Hunnen deen,
Sowiet de Welt dat harr noch nie sehn.
Mien Hühnerhund, de weer so fien,
De leep bi Nacht mit Laterne an’t Been!
Ick wull jagen, doch mien Froo weer fort,
In’n Schacht vörborgen, an düsteren Oort.
Veertien Daag leep de Hund nich weg,
Stunn an de Steed, as en Anker-Steg!
Un denn de Haas, de harr acht Been,
Baven un unnen, dat kunn man sehn!
Wenn de unnern mööd, de bövern an’t Ränn,
So leep he vörut, un ik achteran, jümm’ hen.
Mien Windhund-Deern, de weer so fix,
De Beine weern weg – wat för’n Klix!
Doch as Dachssöker leep se wieder so goot,
Dat weer en Wunner, in all de Not.
Sogar as se drächtig, se jagen den Haas,
An’n Enn harrn wi beid’ – dat mook mi Spaaß!
Söß junge Hunn’ un söß junge Hasen,
De Jacht weer best, man kunn dat nich blasen!
Un denn dat Peerd, vun den Grafen sien Hoff,
Dat weer so wild, man keem nich dorop.
Ik spring dorup, as en Helden-Mann,
Bit in den Tee-Saloon, dor gung dat an!
Op den Disch, mit Tassen un Kannen so fein,
Dat Peerd keem dorto – en Wunner, alleen!
De Graf, de schenk mi dat Peerd för den Striet,
Gegen de Türken – nu is dat so wiet!
SANG IV
De Türken-Krieg, de güng nu los,
Mien Litauer weer gau un groot.
In Oczakow, dor weer dat heet,
Ik maak en Stoff, dat weer de Meet!
De Feind, de floo, ik achterna,
Mien Peerd, dat weer de beste da!
Doch achtern weg – dat weer en Graus,
Dat Gatter full – un ut weer dat Huus!
De Hinterdeel, de leep alleen,
Un maak noch Fohlen – wat för’n Steen!
De Kor-Sme'e, de neeg dat an,
Mit Lorbeer-Twiegen – wat en Plan!
Dat wuss tosammen, wunnerbor,
En Lauben-Dack – ik föhr dorvör!
Mien Arm, de harr sik so vertöör,
Vun’t Hau’n un Steken – weh un Höör!
Un denn de Kanon-Kugel-Ritt,
Ik flöög in’t Slott, de Kugel mit!
Doch weer mi bang, ik wull nich hangen,
Ik spring torüch, un bin nu fangen –
Nich in den Galgen, nein, bi uns,
De tweete Kugel – wat en Wuns!
De Kutsch mit Damen – mitten dörch,
Ik treck den Hoot – de Damen würch!
Un as ik in den Morast versunn,
Mien eegen Zopf, de hett mi wunnen!
Ik greep mien Zopf, den Gaul twischen Knie,
So keem ik rut – dat is de Mie!
SANG V
In de Tiid as Sklave, dat weer nich goot,
Ik wull de Bienen höden, mit ganzen Moot.
En Biene, de wurr vun twee Bören bedroht,
Ik warf mit de Ax – oh, wat en Not!
Se floog na’n Maand, ganz wiet in de Hööcht,
Mien Bohnen-Rank – hett dat woll drööcht?
Ik kladder de Rank – bit up den Maand,
Un funn mien Ax – wat en Sünner-Vand!
De Bohn weer drööch, ik keem nich dal,
De Strik ut Häcksel – in düssen Fall.
Ik smeet mien Ax – stückwies na unn’,
Bit dat ick full – un in de Eer dunn!
Mit Nägels so lang, as veertig Johr,
Grub ik mi rut – nu is dat klor.
De Bären bi de Bienen, de hebbt nu Pech,
De Deissel mit Honig – se keemen nich wech!
De Sultan, de lach, as he dat sach,
De Bär an de Deissel – de heel Nacht!
Denn güng dat trüch, de Winter weer kolt,
Dat Froo-Tied-Weder – dat weer nicht bold.
Dat Posthorn, dat stumm – keen Toon keem rut,
Ik heff den Wagen dragen – ut de Snuut!
De Peer ünnern Arm, de Tasch vull Been,
So bin ik sprungen – nich to verneen!
Un in de Herberg, bi’t Füür, wat en Graus,
Dat Horn keem to’n Klingen, un funn rut dat Huus:
De Toon weer festfroren, nu leep he so fein,
Vun Märschen un Leeder – en Wunner, allein!
SANG VI
Mien Vader vertell mi so vull vun de Welt,
Dat Reis’n weer dat, wat mi jümmers gefellt.
Mit’n Onkel güng dat, mit’n Schipp no de See,
Bit Ceylon, dor woorn wi – dat deed nich weh.
Doch vörher en Storm, oh, wat en Gewitter,
De Bööm flögen hoch, as Vögels, so lütter!
Se fullen torüch in de Eer, ganz genau,
Bloots een Baum, de full schief – wat för’n Gau!
En Tyrann wurr dörchslahn, de Lüüd weern nu free,
Gurken-Eters up’n Thron – wat för en See!
In Ceylon, dor jagen wi, in de Hitt,
Ik bleev achteran, mit de Puste keen Schritt.
De Lööw vör mi, un dat Krokodil vör’n Nack,
Ik full in’n Snee – mien Leven in’n Sack!
Doch de Lööw sprüng in’n Krokodil sienen Kopp,
Ick haug jem den Hals af – un Schluss war de Trop!
Vier-un-veertig Foot lang, dat Krokodil-Deert,
Dat is in Amsterdam, in’t Museum, wat währt.
Doch de Kerl, de dat wiest, de vertellt so veel Lügen,
„Dat Krokodil hett den Degen verslugen!“
Dat maakt mi so bang, un dat kränkt mien Ehre,
So'n Lügner, de bringt mi blot Unglück un Beschwere!
SANG VII
An Boord vun’n Kriegsschipp, no Amerika hen,
Hunnert Kanonen, dat lött sik sehn!
De Anker-Törn, de weer all vörbi,
Doch en Walfisch, de stunn uns in de Prii.
Dat Schipp keem to’n Stopp, dat weer en Schlag,
De Masten fullen – wat för en Dag!
En Matros, de flöög dörch de Luft so wiet,
An en Rotgans-Steert – de rett sien Striet!
De Walfisch, de smeet uns mit’n Anker weg,
Sösstig Mielen wiet – över’t Water-Steg!
Na söss Maand funnen wi dat Ungeheuer,
Half Mielen lang – wat en Riesen-Füür!
De Anker weer fast, in den hohlen Tähn,
Dat kunn man in’n ganzen Ozean sehn.
Doch dat Leck, dat weer de gröttste Gefohr,
Dat Water dat keem, dat weer nich klor!
Ik heff dat stopft, mit mien Sülvst, mien Lief,
„Sitten“ op dat Leck – de schönste Bedrief!
Minne westfäälsche Aart, de harr ik in’t Bloot,
So rett’ ik dat Schipp ut de gröttste Noot!
SANG VIII
Bi Marseille, dor wull ik swemmen gahn,
Dat Water weer so warm, dat kunn man verstahn.
Doch op eenmal, en Fisch, en Ungeheuer groo’,
Mit open Snuut keem he up mi to!
Ik mak mi lütt, ik treck de Been an’n Liev,
Un flöög in sien Bük – en seltsoom Bedrief!
In Finsternis un Wermte, in den Magen,
Ik harr dor veel Plaat, konn hüppen un klagen.
Ik danz den schottschen Triller mit mien Fööt,
De Fisch, de schree – he harr de helle Nööt!
He sprüng ut’t Water, in de helle Sünn,
En Schipp keem vörbi – wat en Wunner, bün!
De Lüüd, de harpunen den Fisch in de Not,
Ik hört se snacken: „Wi snieden em dood!“
Mi wurr ganz bang, ik stunn in de Mitt,
Se sneden den Bük op – ik harr de Kitt!
Ik schree „Hallo!“ – de Lüüd, de weern ganz blass,
En Nackedei keem rut – wat för en Spaas!
Dreeeinhalb Stünnen, dor in den Fisch,
Denn sprüng ik ins Water – un weg weer de Wisch!
Mien Kledaasch, de leeg an’t Över noch,
So keem ik dor rut – un dat weer doch!
SANG IX
In Konstantinopel, op de Marmora-See,
Sass ik in de Barke, dat de’t nich weh.
Do seeg ik en Ball in de Hööcht, ganz rund,
Ik greep na de Flint’, mit Kugel un Pund!
De drüdde Schoot, de maak en Lock,
De Ballon keem dal – in mien Stoot-Rock.
En Wagen, en Franzmann, un en Hammel deest,
De Franzmann, de harr sik woll bannig verneest!
He keem ut Cornwall, över de See,
Vun England no’n Orient – oh, wat en Wee!
De Wind de drei, he flöög wiet weg,
Dree Daag in de Luft – oh, wat en Steg!
De Hunger weer groot, he schlacht den Hammel,
De Sünn hett dat braden – ahn groten Gammel.
He weer bi de Sünn, de Braunen versengt,
He harr de ganze Tiid an den Hunger bloots denkt!
„De Klapp weer kaputt!“ – he vertell dat so klor,
Harr ik nich schöten, wöör he bleven, dat is woor!
Mahomed sien Geist, twischen Himmel un Eer,
He weer an den Rand vun de Welt – un noch mehr!
Den Wagen, den schenk he den Bootsmann denn glieks,
Den Braten, den smeet he in’t Water – oh, leiks!
Un de Ballon, de weer twei – dat is doch klor,
So güng dat mit Baron sien Aventüür, dat is woor.
SANG X
Ik rees no Kairo, in’n Sultans Opdrag,
Un funn vörwunnerbor Lüüd – an jeden Dag!
En Löper ut Wien, mit Blie an de Been,
De leep so gau, dat kunn man nich sehn.
En Horcher, de höör, wo dat Gras so wasst,
En Schütten, de schoot ut de Luft – ahn Rast!
Un en Riesen-Kerl, de reet den Wald ut de Eer,
As weer dat blots Wörrel – oh, wat en Heer!
Un denn noch en Wind-Kerl, de pust de Mählen,
De Mählen, de stunden – ik kunn dat nich tälen!
Mit düsse Trupp güng dat no’n Nil-Stroom hen,
Doch de Nil, de leep över – wat för en Wen!
De Barke de hang in de Mandel-Bööm,
Sössig Foot hooch – as in’n Wunner-Droom.
Dree Weken un dree Daag, dor in den Twieg,
Blots Mandeln to’n Eten – un water-reig!
Denn full dat Water, de Barke weer ut,
Wi lepen dörch Görn – dat weer en Pluut!
Hunnert-föfftig Mielen, över Tuun un Wand,
Bit wi wedder weern an de faste Kant.
In Alexandrien, denn no Konstantinopel trüch,
De Sultan, de weer gnädig un riek!
He geev mi den Harem, un Damen vull Lust,
Dat weer de Belohnung – för mien Reis’ un de Rust!
SANG XI
Bi’n Sultan to Gast, bi Wien un bi’n Wien,
„Mien Tokaier is de beste!“ – he söch dat to schien.
„Och nee“, sä de Baron, „dat kann nich bestahn,
In Wien bi’n Kaiser, dor heff ik beter’n drinken gahn!“
En Wett wurr afslaten, op’n Kopp dat güng,
He harr bloots een Stunn, bit de Wett anfung.
De Läufer leep los, doch he schlöp in Belgrad,
De Schütt, de schoot Eicheln – oh, wat en Rad!
De Läufer, de wacker, he reek dat no’n Thron,
Een Minuut vör de Vöör – he kreeg sien Lohn!
De Sultan de schluckte, de Buddelt de bleev,
„Du kriegst ut de Kammer, wat du wullt!“ – wat en Giev!
Mien Starke, de slepp all de Schätz op sien Rüch,
De Gold-Kisten fullen, de weern swor un stüch!
Doch de Sultan de bereu dat, de Flott keem achteran,
De Wind-Kerl pust se trüch – wat för’n wacker’n Mann!
De Schätz weern gau weg, in Italien all fort,
Bettlers un Rövers – dat weer dat letzte Woort.
Nu is de Baron mude, he will in’t Bett gahn,
He hett noog vertellt – dat kann man verstahn!
De Geschichten sünd to Enn, dat Leven is schön,
De Baron hett de Welt mit sien Oogen sehn.
Slaap du nu ok fein, mien leever Fründ,
Dat weer de Baron – un he is ut de Bün!
SANG XII
De Baron, he güng, mit’n Lächeln in’t Gesicht,
Versprak noch meer, as dat Morgenlicht.
Doch en Fründ, de mit em in de Türkei weer,
Vertell noch en Stück – un dat wog bannig seer!
De groote Kanon, de Tott harr beschreven,
De Baron hett dat Stück mit de Schuller opheven!
He sprüng in dat Meer, he swamm mit dat Deert,
Doch rutsmut he dat – oh, wat en Beschwert!
Nu liggt se in’n Kanal, bit an’t Enn vun de Welt,
Dorum hett de Sultan em nich mehr bestellt.
De Sultan wull Kopp-af, de Sultan wull Striet,
Doch de Sultanin rett em – in de nödige Tiid!
Nu wull de Fründ ok mal mit de Spraak rut,
Wohrheit is wichtig – ok wenn man de’t lut!
Mien Vader, de Gassenkehrer in Bern,
Mien Moder, de harr sik ok nützt an de Herrn!
In Rom, in de Austern-Bud, bi de Kark,
Dor keem Clemens XIV. – wat för’n stark Wark!
He leet dat Hochamt utfallen, de Austern weern fein,
Mien Moder un he, de weern de ganze Nacht allein!
Un ik – ja, ik bün de Frucht ut de Nacht,
Ablaß för al Sünnen – wat hett he mi bracht!
SANG XIII
Bi Gibraltar, do weer de Belagerung in Gang,
De Baron weer dor, un de Tiet de wurr lang.
Mit’n Spiegelteleskop, vun Dollond dat fein,
Seeg he den Feind mit de Kanon – oh, wat en Schein!
He richt de Kanon, mit de Kugel in’n Loop,
De beiden Kugeln, de prallen – en wunnerbor Hoop!
De Feind sien Kugel, de flöög in en Hött,
Un bleev in de Kehl vun en Oorn de Sitt!
Uns Kugel, de reet dat ganze Schipp in’n Grund,
Duusend Spanier – de stunden in’n Mund!
Denn, in de Nacht, as de Priester verkleedt,
Hett he de Kanonen in’t Water so beet!
Dreehunnert Stück, he hett se rünner haugt,
Dat Lager weer still – un keen Minsch hett dat taugt!
De Graf von Artois, he leep weg no Paris,
Vun de Luft alleen leev he – dat is doch gewis!
Un as en Bombe in’t Zimmer denn keem,
He hett se in’t Nacken, un ut den Stroom neem,
He schleuder se wech, mit de David sien Band,
De Englänner rett’ he – in’t feindliche Land!
De Schleuder, de keem vun den David sien Tied,
Vun Urias sien Fru – dat bröch veele Striet!
Shakespeare hett se brukt, för dat Wild in den Woold,
Un Elisabett, de Königin, de weer stolz un vull Goold!
Se leev vun de Luft – en seltsoom Gestalt,
De Baron hett dat allens – un maakt dat so halt!
SANG XIV
Mien Vadder, he harr ok de Schleuder in de Hand,
An’t Meer, bi Harwich, in dat engelsche Land!
En Seepferd keem an, mit Wut in de Oogen,
Doch mien Vadder hett dat mit Kiesel be-boogen.
He haug jem de Oogen ut, dat Deert wurr ganz sahm,
He ritt dorop weg – wat för en schöön’n Rahm!
Dree Stünnen, dree-un-dartig Mielen wiet,
In’t Meer op den Grund – oh, wat en Striet!
He seeg de Fische, de sungen in’n Chor,
Prächtige Hüüs ut Water – dat keem em so vör!
Hummer un Krebse, de wussen an’n Boom,
En Sünner-Frucht – as in’n Wunner-Droom!
He rett’ en Fru ut de See, in de Not,
Se weer eifersüchtig – de Mann weer nu dood!
Mien Vadder, he weer blots en Fründ in de Noot,
He hett se to’n Ehmann torüchbrocht – wat för’n Moot!
Un ik? Ik bün in en Kanone kropen,
In’n Tower in London – wull schlafen un hopen.
Doch de Kanon de knall, an’n veer’n Juni-Dag,
Ik flöög in’t Heu – dat weer mien Slag!
Dree Maand heff ik slopen, in’n Heuhopen rin,
Bit de Pächter mi funn – he harr keen’n Sinn!
Ik full em op’n Kopp, he weer glieks na’n Doden,
Dat weer för de Welt – ja, dat weer de Boden!
SANG XV
Mit Kapitään Phipps, dor güng dat in’t Ies,
De Baron de sök sik en Bären-Preis!
Twee Bären, se spelen, se weern gor nich fies,
Doch ik glitsch weg, op dat glatte Ies.
De Bär pack mien Büx, he wull mi entföhren,
Ik hack em de Tähn – ik leet mi nich stören!
Ik schoot em doot, doch de Herde keem an,
Wat maakt nu so’n wacker un schlau Mann?
Ick treck den Pelz an, ik warr to’n Bären,
Se röken mi nich – se wullen mi eeren!
Ik stöt se in’n Nacken, de een no de anner,
Dat weer en Gemetzel – oh, wat en Gewanner!
Dree Daag lang dat Schiff mit Bären-Schinken vull,
De Admiralität leep to – wat för en Bull!
Sogar de Kaiserin wull mi to’n Mann,
Doch ik sää „Nee“, mit mien eegenen Plaan.
Kapitään Phipps, he is jümmers noch grimmig,
He seggt, mien „List“ weer nich jümmers so stimmig.
„Du büst en Bedreger!“, so schimpt he vör sik,
Doch Baron von Münchhausen is vull Glück un Geschick!
Nu is de Reis vörbi, dat Schiff is nu leer,
De Baron hett noch Wien – un noch mehr!
SANG XVI
Mit Kapitään Hamilton, no Ostindien to,
Ik harr mien Hünnerhund, de weer klor un froo.
Dreehunnert Mielen wiet weg vun dat Land,
Doch Tray wittert Wild – mit de Nees in’n Sand!
De Offiziers lachten, se wulln mi nich glöven,
„De Baron, de spint!“, so weern se am Höven.
Ik wette hunderte Guineen – dat weer mien Plaan,
De Kapitään wull nich, doch leet mi denn gahn.
Se haugen den Hai op, dat Ungeheuer groo’,
Un wat dor rutkeem – dat weer vull Verwoh!
Söss Paar Rebhüner, lebennig un frisch,
De Henne, se brööt up’n Hai-Magen-Tisch!
En Kük’n is utsnappt, en Kater de pleeg dat,
De Katt harr dat leev – wat för en leev Bedrief!
Tray kreeg de Knaken, de Guineen weern mien,
De Hund wuss den Weg – dat kann man wohl sien!
SANG XVII
No’n Maand güng de Reis, mit en Verwandten,
Över de Wulken, bi de Südsee-Kanten.
En Orkan, de dreev uns in de Hööcht,
Vörbi an de Eer – oh, wat en Gewöcht!
De Maand weer de Hoot, so schimmernd un rund,
„Kochende Geschöpfe“ – dat weer de Grund.
Se riden op Geiern, mit dree Köpp’ dorbi,
So grot as en Schipp – wat för en Frie!
Se hebbt bloots een Geschlecht, se wasst an’n Boom,
Ut Nöten keem dat Leven – as in’n Droom!
De Kopp ünner’n Arm, se laat em to Huus,
Wenn se Reisen deen – dat is doch en Muus!
Se eet bloots twolf Maal in’t Johr – dat is fein,
Keen Fresser, keen Schlemmer, de doot dat so rein.
De Maand-Win, de Hagel, dat kummt vun boben,
De Baron hett dat sehn – dat kann man wohl loven!
De Bük is en Ranzen, de Oogen to’n Tüschen,
Mod’ is mal geel, mal grön – nich to mischen!
Se starven nich, se verflögt as en Rook,
De Baron hett dat sehn – dat weer sien Bök.
Wenn du dat nich glöövst, denn flöög doch mal hen,
Münchhausen vertellt dat – dat kann man verstahn!
SANG XVIII
In’n Ätna rinn, in den Füer-Kessel,
De Zyklopen, de dregen de Wunner-Schüsseln!
Vulkan hett mi heelt, Venus weer so fein,
Doch de Eifersucht drev mi – ik wull wedder heim.
He smit mi rünner, dörch de Eer in’t Meer,
In de Südsee keem ik – dat weer nich swer!
De Hollänner nehm’ mi mit, an Boord vun de See,
Na Botany-Bay – dat weer en öllern’n Wee.
Denn kamen wi an en Eiland ut Käse,
Melk-Hafen un Wein-Fluss – dat kann man wohl lesen!
De Inwahners, de harrn dree Been un en Horn,
Se lepen op’n Melk-Söög – dat weer vull Born!
En Eisvogel-Nest, so grot as de Kark,
De Eier so dick as en Oxhoft-Wark!
Un Lüüd, de de Wahrheit to vull lüchen deen,
De weern an de Bööm in de Luft to sehn!
De Bööm neigen sik, as wi wegsegeln sünd,
Dat End vun de Reis’ – un vull von’n Wind!
So geiht dat to Enn, de Baron is nu still,
He seggt: „Holt de Wahrheit, wat man ok will!“
SANG XIX
In de Kaspische See, op’n Winer-Stroom,
Sünd wi in’n Walfisch – oh, wat en Droom!
In sien Magen, dor sünd wi dree Week lang ween,
Mit Fackeln un Schippen – dat künn man dor sehn!
Wi stöten de Maste, den Kiefer to’n Slot,
De Fisch müss nu apen – dat weer uns’ Gebot!
Wi sünd utknepen, fiev-un-dartig an de Tall,
In de Kaspische See – wat för’n wunnerbor Fall!
Un denn en Bär, de mi op’n Hals wull gaun,
Ik heff em to Dode drückt – ahn to fraun!
In Petersburg kreeg ik den Hund – de West!
De Knööp, de wiest mi, wo Wild is – dat is de Rest!
Een Knopf flüggt wech, op dat Deert direkt drup,
De Jagd geiht vörbi – un ik komm na Huus rup!