vun Torsten Schwanke
Eerste Szeen.
De Personen in de eerste Szeen:
Verritus: En olen Freesen-Först (de Barde).
Malorix: En jungen Krieger, hittbloodig un vull Haat op de Römers.
De Chor vun de Kriegers: De Stemmen vun dat Volk.
Oort: En düüstern Eekenwoold an de Noordsee (Baduhenna-Hain), dat Johr 28 na Christus.
(De Morgen gript na de Telgen vun de olen Eeken. De Daistick liggt noch över dat sandaartige Land. In’n Achtergrund höört man dat Rauschen vun de Noordsee.)
Verritus:
(He steiht up en lütten Hövel, den Staff in de Hand.)
Hört ji dat? Dat is nich blots de Wind in’t Reit. Dat is de Mudder! Baduhenna röppt. Se schüddelt ehre gollen Haar in de Wulken un verlangt na dat, wat uns de Römer roovt hett: Uns’ Freeheit!
Chor vun de Kriegers:
Hör uns, Gottin! De Eer is dörstig!
Malorix:
(He kummt gau ran, sien Sweert is al half ut de Scheed.)
Verritus! Wat snackst du vun Wind? De Römer-Aadler fritt uns dat Hart ut den Liev! Olennius, de Hund, hett uns dat Veeh wegnahmen, hett uns Froonslüüd schannert, blots wiel uns Ossen nich groot noog weern för sien Gier. Ik will keen Singsang mehr. Ik will Blood sehn op dat Römer-Iesen!
Verritus:
Holl di torüch, Jung! De Haat alleen winnt keen Slacht. De Barde harr seggt: „De Geist mutt vör dat Sweert herflegen.“ Denkst du, de Drubels ut Room sünd dösig? Se kaamt mit lüchtend Panjer, mit Reeg un Lidd. Aver se hebbt een Saak nich: Den Geist vun düssen Hain!
Malorix:
Wat helpt mi de Geist, wenn de Legionär mi den Speer in de Rippen stött?
Verritus:
(Sien Stimm warrt deeper, he fängt an to singen – dat Bardit.)
Süh de Eeken an! Se staht siet dusend Johr.
De Storm keem ut West, de Storm keem ut Noord.
Se böögt sik nich.
Un so schall dat wesen, wenn de Aadler kummt!
Wi lockt se in dat Sumpp, wi lockt se in dat Dickicht,
wo ehr Sülver un ehr Gold nix mehr gellt.
Baduhenna lacht, wenn dat Peerd versackt!
Chor:
Se kaamt! De Trummel geiht! De Schillen klingt!
Malorix:
(He reckt dat Sweert na baven.)
Denn laat se kamen! Vundaag warrt de Rhen nich ehr Grenz wesen, vundaag warrt de Dood ehr Nabersmann! Ik höör se al, dat Klappern vun de Rüstung. Se meent, se sünd de Herren vun de Welt...
Verritus:
Liekas Hermann dat de Römers in’n Teutoburger Woold wies’t hett, so warrt dat hier an de See wesen. Dat Water stiggt, Malorix! De Floot kummt – un wi sünd de Well, de ehr de Luft afsnürt.
(In de Feernt höört man en römsch Signaalhorn. De Kriegers grippt na de Schilde.)
Verritus:
Nu swiegt de Gesang. Nu snackt dat Holt op dat Iesen. Baduhenna, hölp dien Kinner!
Tweete Szeen
(Midden in’n dichten Baduhenna-Hain. De Grund is modderig un week. Man höört dat Schrieen vun de Römers, dat Rasseln vun de Keden un dat höltene Gnurren vun de Telgen. De Nevel liggt swaar tüschen de Bööm.)
Verritus:
(He steiht achter en oole Eek, sien Oog lüchtet.)
Süh se an, de Stolten! In ehr’ blinkern Rüstung verfangt se sik in’t Gestrüpp. De Modder is ehr Fiend, de Twieg ehr Strick! Baduhenna hett se an de Hand nahmen un föhrt se in dat Verderven.
Malorix:
(He kummt ut de Büsch sprungen, sien Gesicht is vull Placken vun Eer un Blood.)
Verritus! Se sünd as Veeh, dat in’n Sump versackt! Olennius hett sien Peer verloren, de Legionärs gieht bit an de Knee in’t Water. Se schrieit na ehr Götter, aver de Götter vun Room sünd wiet weg – de sünd vör den Noordwind utneiht!
Chor vun de Kriegers:
(Ut de Düsternis, as en Echo.)
Wi sünd de Schatten! Wi sünd de Telgen!
De Dood hett vele Hannen!
Verritus:
Hörst du dat? Dat is dat Bardit, dat dör de Bläder susen deit. Se meent, wi sünd Wilden, man wi sünd de Geist vun dat Land. Se hebbt Straten boot, aver hier gifft dat keen Weg, de se redden kann.
Malorix:
Dor! De sösste Kohort! Se hebbt en Karree billt, de Schilde tosamenstellt as en Schildkrööt. Se meent, se sünd seker! (He lacht grimmig.) Ik warr ehr den Panzer utnannerrieten!
Verritus:
Wacht noch, Malorix! Laat se eerst de Bangnis föhlen. Laat se höörn, dat de Wald nich still is. De Römer bangt sik vör dat, wat he nich sehn kann. He kennt dat Sweert, aver he kennt nich dat Flustern vun de Doden in de Telgen.
(En römsch Optio schreit Befehle ut de Feern: „Ad triarios! Tenete ordinem!“)
Malorix:
(Grippt sien Speer fester.)
„Tenete ordinem“? Se schallt ehr’ Ornung behollen? Verritus, de Ornung is vörbi! Hier regiert de Chaos-Gottin! De Moorgrund is de Altar, un de Römer is dat Opper!
Verritus:
(He heevt de Arms.)
Nu! De Wind dreiht! De Storm kummt vun de See!
Gackt op se dal as de Haavk op de Duuv!
Baduhenna, drink! Drink dat Blood vun de Frömmen!
Freeheit oder Graff – dat is de Sang!
Malorix:
(He brüllt un springt vörut.)
För de Freesen! För de Eeken! För Baduhenna!
(Mit en groote Schrill un dat Klonken vun Metall störmt de Freesen ut dat Dickicht. De Chor singt en wildet Lied, dat fast as en Dunnerslag klingt.)
Drüdde Szeen
(De Avendsünn schient root dör de dichten Eeken. Överall op’n Grund liggt dat briken Tüüch vun de Römers: helme, tweislaan Schilde un rode Röcke. Verritus steiht bi en olen Opfersteen, de vull is vun de Sporen vun den Striet. Malorix kummt langsom ran, he is mööd, aver sien Ogen lüchtet.)
Malorix:
(He smitt en römschen Aadler-Staff vör Verritus op den Grund.)
Dor liggt he. De Vagel ut Gold. He flüggt nich mehr. Sien Flunken sünd braken, un de Snabel is vull Modder. Olennius is lopen as en Haas vör den Hund – he hett sien Legionen alleen laten in’n Sump.
Verritus:
(He leggt de Hand op den gollen Aadler.)
He is kold. So kold as dat Hart vun Room. Se wulln uns seggen, wat Recht is, un hebbt de Freeheit meent. Nu seht se: De Eer vun de Freesen fritt ok Gold.
Chor vun de Kriegers:
(Sacht un deep, as en Gebet.)
De Hain hett drunken.
De Eer is satt.
Baduhenna lacht in de Nacht.
Malorix:
Verritus, se sünd doot. Negenhunnert Römers hebbt ehr Enn in’n Hain funnen. Un veerhunnert hebbt sik sülven dat Leven nahmen in de Villa vun Cruptorix, wiel se Bang harrn vör uns’ Wraak. Is dat de Sieg, den de Barden besingen schallt? Is dat dat „Alleluia“ vun de Freeheit?
Verritus:
(He kikt hooch na de Steerns, de langsom kaamt.)
Dat is en düüstern Sieg, Malorix. De Barde harr seggt: „En Sieg ahn Thränen is keen Sieg.“ Wi hebbt uns’ Bröder verloren, un de Römer hett sien Ehr verloren. Aver de Hain is free! De Wind weiht nu wedder ahn dat Klappern vun römsche Keden dör dat Reit.
Malorix:
Wat kummt nu? De Kaiser in Room warrt nich stillsetten. He warrt ne’e Legionen schicken. He warrt Füür un Iesen bringen.
Verritus:
(He reckt den Staff.)
Laat se kamen! Se kennt nu den Naam: Baduhenna. Se wiet nu, dat dat en Land gifft, wo de Modder lacht un de Eek nich böögt. So lang de Barde singt un de Jung dat Sweert höllt, so lang warrt keen Römer-Foot hier fasten Grund finnen.
Chor:
(Luut un kräftig.)
Wi sünd de Floot!
Wi sünd dat Land!
Freeheit bit an den Rand!
Verritus:
(He gieht en Schritt torüch in de Schaddens.)
Goht na Huus, Kriegers. Vertellt dat de Modders un de Deerns. De Römer is weg. De Nacht höört uns. De Geist vun Hermann is vundaag dör den Baduhenna-Hain gahn.
(De Vörhang fallt langsom, wieldes dat Rauschen vun de Noordsee jümmer luder warrt.)
Epilog
(De Hain is nu düüster. Blots de Maan smitt sülvern Licht op de olen Eeken. Verritus steiht alleen bi den Opfersteen. He kikt nich mehr na de Wapens op’n Grund, sien Blick geiht wiet över de See.)
Verritus:
Nu swiegt dat Iesen. De Storm is hen.
De Doden slaapt in’t sandaartige Bett.
Wat blifft vun den Dag, wenn de Morgen kummt?
Blots en Naam in’n Wind: Baduhenna.
Römer, ji meent, ji schrieft de Weltgeschicht
op Pergament mit Dinte un mit Blood.
Doch hier, in’t Reit, wo de Kiebitz roopt,
dor schrifft dat Water ehr egen Leed.
Ji hebbt de Müürn, wi hebbt de Freeheit.
Ji hebbt de Keden, wi hebbt den Geist.
(He buugt sik dal un nimmt en Hand vull Eer.)
Düsse Eer is bittermannig, soltig un swaar.
Se lett sik nich verköpen för römsch Gold.
Se höllt de Knaken vun de, de vör de Freeheit fulln sünd,
un se warrt de Enkels vertellen, wat vundaag passeert is.
De Barde geiht, dat Leed aver blifft.
Solang de Noordsee gegen de Dieken slitt,
solang de Eek sik gegen den Storm stellt,
warrt de Freese weten:
Wi böögt uns nich!
Wi sünd dat Volk vun’n Baduhenna-Hain.
(He gieht langsom in de Düsternis. De Stimm warrt jümmer lieser.)
Slaapt wohl, ji Helden. De Nacht is juun.
De Freeheit hett en ne’en Dag funnen.
(Dat Licht verlöscht ganz. Man höört blots noch dat bändige Rauschen vun de See.)
Lied vun’n olen freeschen Bard an de Göttin Baduhenna
1.
In’t Moor bi Nacht, wo Nebel geiht,
wo’t Schilf sacht mit’n Winde weht,
sitt ik, olen Bard, bi lütte Glööd
un sing dien Naam in stille Nööd.
2.
Baduhenna, Moder vun Holt un Land,
dien Schatt liggt sacht up Water un Sand.
Dien Ogen sünd de dunklen Seen,
wo Storm un Ruh tosamen stehn.
3.
Du geihst dör de Eeken in swarte Nacht,
de Maan liggt blek in dienem Pracht.
De Uul roppt wiet ut’n holten Boom,
un ik heff di sehn as’n olen Droom.
4.
O Höllersche Moder, höl mi fast,
wenn Winterwind dör d’Dörpen blast.
Giff Kraft den Lieden an See un Deek,
dat se bestahn den Storm un Kriek.
5.
Wenn ik mol fall in Slaap so deep,
un’t Meer ruust sacht in ew’gen Sleep,
denn rop mi, Moder, dör Nacht un Tied,
to dienem Holt in Freesland wiet.
6.
Denn sing ik wedder bi dienem Füer
vun Storm, vun See un olen Lüer.
Un mien Leed weht mit’n Nordsee-Wind:
Baduhenna — Moder, wo wi sünd.